شمع زنده نیست هنگامی که روشن نیست انسان نیز زنده نیست

هنگامی که چراغ خانه ی دلش خاموش است.

شمع هر چه می سوزد در زمین ریشه می کند

و عمیق تر وابسته زمین می شود ، انسان  نیز هر چه می گذرد

 به دنیا وابسته تر می شود و از اوج به زمین می رسد!

چه زیباست که شمع وانسان در اوج بسوزند  

                                         بی آنکه در زمین ریشه کنند.

کاش ریشه هامان به آسمان می رفت،کاش...!     
                                  

درختانی را از خواب بیرون می آورم

درختانی را در آگاهی کامل از روز

در چشمان تو گم می کنم 

 تو که 

 با همه ی فقر و سفره بی نان 

 در کنارم نشسته ای 

 لبخند برلب داری

در چهر جهت اصلی

 چهار گل رازقی کاشته ای

عطر رازقی ما را درخشان

مملو از قضاوتی زودگذر به شب می سپارد

همه چیز را دیده ایم

تجربه های سنگین ما 

 ما را پاداش می دهد 

 که آرام گریه کنیم

مردم گریز 

 نشانی خانه خویش را گم کرده ایم

لطف بنفشه را می دانیم

اما دیگر بنفشه را هم نگاه نمی کنیم

ما نمی دانیم

شاید در کنار بنفشه

دشنه ای را به خاک سپرد باشند

باید گریست

باید خاموش و تار

به پایان هفته خیره شد

شاید باران 

 ما

من و تو

چتر را در یک روز بارانی

در یک مغازه که به تماشای

گلهای مصنوعی

رفته بودیم 

 گم کردیم

و جلوي فرياد نگاه مرا بگيرد

نگاه من امروز يك ساله شد

جشن تولدش را

باز ميان ميهمانان ناخوانده عصر سكوت پاسخ گفتم

من به انتظار مينشينم

تا تو به طنازي عروسكان شيشه اي ساخته دست نگاهت

الـــــــــاــــــه يحب الجمال......خداوند زيبايى را دوست دارد

اکبر و اعظم خدای عالم و آدم.....صورت خوب آفرید و سیرت زیبا

چون خود او زيباست.....در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین.....

انشاءالـــــاــــــــه تا مقاله دومم در مورد زيبايى شما را به خداى منان ميسپارم 
  

« قسمت نهم »  ادامه اشک صد و سی و هشتم

درویش نگاهی به سیمای گرفته امیر « عامر » می اندازد ،

سری تکان می دهد و می گوید :

امیر ، هیچ می دانی نداشتن ، یک غم است ولی داشتن هزار

مشکل در پی دارد ؟

« عامر » سر به تصدیق تکان می دهد و به « سلیمه » نگاه می کند.

« سلیمه » با لحنی قاطع ، خطاب به درویش می گوید :

« ای پیر دانا ، غم نداشتن ، به مراتب سنگین تر است از داشتن و تحمل

هزار مشکل داشتن را تحمل کرد. »

درویش لحظه ای سر بر زانوی تفکر می نهد ، این سکوت چنان به طول

می انجامید که « عامر » و « سلیمه » می پندارند خستگی راه درویش

را مغلوب خواب کرده است. امّا ناگهان درویش سر از زانو بر میدارد و

به « سلیمه » - که مشتاقانه چشم به او دارد - می گوید :

« اگر لحظه ای مرا با امیر تنها گزاری ، شاید به یاری پروردگار بتوانم

بند این طلسم را بگشایم و چراغ دلت را به داشتن فرزندی روشن کنم. »

« سلیمه » سپند آسا از جای بر می خیزد و چون پرنده تیز پروازی -

که در قفس را بر روی او گشاده باشند - به پرواز در می آید و چادر

قلندر خانه را ترک می گوید. پس از رفتن او ، درویش به « عامر » -

که بهت زده به او می نگرد - می گوید :

« امیر عامر : خوب فکرهایت را کرده ای ؟ آیا عواقب کارت را به

ترازوی عقل دور اندیش سنجیده ای ؟ »

« آری ... بد و خوب داشتن و نداشتن پسر را در ترازوی آرزویم به

محک میزان آورده ام و داشتن را بر نداشتن به هزار دلیل برتری

داده ام ! خداوند به من همه چیز داده ولی فرزندی نداده تا پس از من

خدمتگذار خلق اش باشد و این دور از عدالت الهی ست ! »

                                                   فكر كرديد خدا هم به يادتون نيست اين شعر مولاتا رو

                                                    بخونيد تاثيرش از هزار دارو بيشتره ..مطمئن باشيد

         نى ام ز كار تو غافل هميشه در كارم....كه لحظه . لحظه ترا من عزيزتر دارم

                        به جان باك تو و افتاب سلطنتم..........كه من ترا نكذارم به مهر بردارم

مي گذشت ازتوي كوچه دوره گرد

دوره گردم كهنه قالي مي خرم

دسته دوم جنس عالي مي خرم

گر نداري كوزه خالي مي خرم

كاسه وظرف و سفالي مي خرم

اشك در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت ناله زد و بغضش شكست

اول سال است و نان در سفره نيست

اي خدا شكرت ولي اين زندگيست؟؟

بوي نان تازه هوش از تن ربود!!!

اتفاقا مادرم هم روزه بود!!!

چهره اش ديدم كه لك برداشته

دست خوش رنگش ترك برداشته

سوختم ديدم كه بابا پير بود

بد تر از اين خواهرم دلگير بود

مشكل ما درد نان تنها نبود

حتم دارم كه خدا آنجا نبود!!!

ناگهان آواز خوب دوره گرد

پرده ي انديشه ام را پاره كرد

دوره گردم كهنه قالي مي خرم

دسته دوم جنس عالي مي خرم

گر نداري كوزه خالي مي خرم

كاسه وظرف و سفالي مي خرم

خواهرم بيرون دويد بي روسري

كه اي آقا سفره خالي مي خري...

در اين جا چار زندان است

به هر زندان دو چندان نقب، در هر نقب چندين حجره،

در هرحجره چندين مرد در زنجير ...

از اين زنجيريان، يك تن، زنش را در تب تاريك بهتاني به

را شكسته اند من اما هيچ كس را در شبي تاريك و توفاني نكشته ام

من اما راه بر مردي ربا خواري نبسته ام

من اما نيمه هاي شب ز بامي بر سر بامي نجسته ام .

***

در اين جا چار زندان است


به هر زندان دو چندان نقب و در هر نقب چندين حجره، در هر


حجره چندين مرد در زنجير ...

در اين زنجيريان هستند مرداني كه مردار زنان را دوست مي دارند .


در اين زنجيريان هستند مرداني كه در رويايشان هر شب زني در


وحشت مرگ از جگر بر مي كشد فرياد .

مرا اگر خود نبود اين بند، شايد بامدادي همچو يادي دور و لغزان،


مي گذشتم از تراز خاك سرد پست ...

جرم اين است !


جرم اين است !

اشک ماه

***********

اشک ماه

بردامن

دریا چکید

بوسه ای آرام

بر ساحل

کشید

***

زندگی را

در پس آئینه دید

از لب مژگان غم

صد بوسه چید

***

اشک ماه

آرام می ریزد

به دیدار سحر

مرگ عشقی

بی ثمر

***

در بر

تصویر غم

در میان

های و هوی

زندگی

گریه های بی

غروب

خنده های تلخ

برشبهای تار

در بر چشمان

یار

***

وین غروب

بی سحر

های های گریه بر

چشمان تر

***

نغمه های

بی صدا

در شبی

بی انتها

***

باز

می گریم

در اندوه

غروب

در غروبی سرد

از امواج

دود

***

غم

به بالین دلم

هر شب دلش را

می قنود

***

ناله هایم

هر چه بود

تا که پیدا شد

غروب

از پیش چشمم

رفته بود

***

ای خدا

نفرین بر این

شهر غروب

تا که رفت از کوی دل

جز غم

مرا یاری

نبود

***

رفت و غمها را

به قلبم

هدیه داد

زهر غم را

بر دل تنها

نهاد

***

اشک ماه

آرام می بارد

زغم

در غروبی

سرد و یخ

در شبی

بی انتها

در خَم آن کوچه ی

بنشسته در

سیلاب ماه

***

صد نفیر ناله و

اشک و

نگاه

***

حسرت

پایان این

شام

سیاه

***

اشک این تنهائی و

غمهای

ماه

***

آه

از تنهائی و

این اشک و

آه

***

میخزم

در چشم این

ظلمت سرا

***

حسرت تنهائی و

صد سوز و

آه

***

آرزوی دیدن

صبح

پگاه

***

در غروبی

بی پناه

بی تو و

این اشک و

وین دریای

آه

***

اشک ماه

آرام می ریزد

بر این

مژگان سرد

سینه ای

لبریز درد

***

درد عشقی بی بهار

در خَم آن کوچه ی

یاد نگار

***

می خانه اش

***

وین پرستش

می کند

چشمان مست

دل به خلوتگاه چشمش

خیمه بست

***

دل که رسوا شد

ز عشق

روی او

شانه شد

در هر خم

گیسوی او

***

جان دل

تنهای بی کس

جان من

کاش می گشتی

شبی

مهمان من

***

مستی

حضرت ظریفی

در دلست

روی تو

روشنگر

این محفلست

***

وین مسافر

عاشق

میخانه است

عاشق لعل لب

پیمانه است

***

آفتاب عشق و

گرمای

وجود

بوسه ای

از لعل زیبایش

ربود

***

یاد

صهبای شب و

آن اشک ماه

صد نفیر ناله در

سوزست و

آه

***

رنگ این

رنگین کمون

هفت رنگ

این دلم

از شیشه و

قلبش

ز سنگ

***

دل همیشه منتظر

در کوی او

وسمه گشتم

بر خم

ابروی او

***

چون مسیح عشق

برجان

میدمی

در دل تنها

تو یار و

همدمی

***

مست چشمان توام

بانوی ماه

چشم خود را

باز کن

یکدم

نگاه

***

این دلم

بی نام تو

عشقی ندید

خط بطلان بر همه

عالم

کشید

***

از ستاره

از شب و

از اشک ماه

می کشد

از عمق دل

صد سوز و

آه

***

دل شده

آواره بر

گیسوی تو

شانه گر

افتاده دل

در موی تو

***

سیدی را

دیدم و

گفتم به او

وین جوابم گفت

با حُسنی

نکو

***

گر دلش خواهی

دلی

ناکام

باش

سر به دارعاشقی

گمنام

باش

***

گفت آن

روشندل از

بهر سحر

نی شراب سرخ

ققنوس

دگر

***

می زند ققنوس

آتش

بال خود

تا کند روشن

همه

احوال خود

***

وین دل

ققنوس و

بغض و

اشک ماه

یاد کن

یاد عزیزان

در نگاه

***

اشک ماه و

حسرت و

صد سوز

آه

روشنی آید

به لبخند

پگاه

***

عشق در

کوی

خدای جان

خوشست

شکردرگاه

گل بستان

خوشست

***

پس عزیزم

شاد زی

در

زندگی

عاشقی

وارستگی

فرزانگی

***

رهگذر

شعرتان

اینک چو شد

جانا

تمام

والسلام و

والسلام و

والسلام

******
**********
****************

روي دايره كبود آرزوهاي پرپرم ،

تصوير كهنه زني را مي بينم

كه آه هاي پي در پي و غريبانه اش ،

به بيماري صعب العلاج حسرت ، مبتلا شده

و مرثيه هاي بلوغ دير رس غزلهايش را،

با دو قطره اشك ، با قطعه اي از شروه جنوب ،

به خورد نفس هاي رو به آخرش ، مي دهد...

روي نفس هاي بوي خفاش گرفته ام ،

در آخرين سجده هاي باراني ،

سيماي در هم شكسته زني را مي بينم كه،

از تصوير مكدر خواب هاي سيلي خورده اش ،

هراس مي كند

و افسوس هم كه دستي نمي بينم

تا خونبارش غزلهاي تاراج رفته اش را ،

تشييع كند...!

بانو!

بيم نداشته باش!

اينجا ، عاقبت شبي،

غزل فروش شهر ،

گريه هايت را ،

بازيافت مي كند...!

شيراز - پریسا .غ - عصر چهارشنبه - روزي از روزهاي تلخ بي حوصلگي

بر روی لب تبسم   آمد و نشست

وز دل من برخواست

عشقی که بی نگاه قشنگ تو

هر روز و شب در دل من تنهاست

گفتم :     خوش آمدی

نگاهم کرد ........ خندید

تمام تار و پود دلم لرزید

اشک از چشم ماه   روی گونه اش غلتید

گفتم :    بی تو سرد و پر از دردم

گفت :    از نگاه یخ زده ات پیداست

با ترس پنجره را بستم

تا از صعود عطر نفسهایش

پروانه شبانه نفهمد که زیبا ترین نشان بهار اینجاست

ناگه ....... صدای باد     تکانم داد

گفتم :   خیال بود !؟         وه چه شیرین بود

اینجا اگر نیست   خیالی نیست

                                          مسیح

 میروم با دل خویش دمی خلوت کنم  

 تنها به این تنهایی ام عادت کنم

با تمام دردهایت تا ابد در خاطری

و تمام شب تو را می خواندم

لحظه ای یاد تو ارام نشد

شب بدور از هر هیاهو قصه من را شنید

از صمیم قلب فهمیدم خودم را

و تو را که تمام بودن من بودی

و تمام شب تو را می خواندم

که چرا ساده گذشتی از من

که چرا ساده گذشتی از من

اشک ماه از صورت نازش چکید

ماه فهمید که اواره سخن می گوید

شاید اینجا انتهاست.

آخرین بار عاشق شدن بود !

زیر یک پل بزرگ!

در شتاب ثانیه ها....

دور میگشتم از تو اما!

سنگینی یگ نگاه...

و حسی غریب.....

          چه،آفرینش بدان پایان میگیرد

               معشوق من چنان لطیف است

                    که خود را به بودن نیالوده است

                         که اگر جامه ی وجود بر تن می گیرد

                                                       نه معشوق من بود

                         ( دکتر شهید علی  شريعتى(

این مطلب اولى هست که من در کنار دوستان شروع به كار ميكنم

اولن سلام به تك تك دوستان عزيزى كه من رو در اين محفل صميمى

 راه دادند و.......... اولين كارم را با شاعر محبوبم شروع ميكنم 

( ســـــــــــــعدى شيراز )

خواستم از برف سفید آدم بسازم که نشد

 از تنگ غروب یه غم بسازم که نشد

خواستم از بغض نگات غزل بسازم که نشد

با سرخی لبات شراب بسازم که نشد

خواستم ازاشک چشات دریا بسازم که نشد

با شن های ساحلش یه ماه بسازم که نشد

خواستم از رفتن توبا غم بسازم که نشد

با صدای رفتنت آهنگ بسازم که نشد

خواستم بایاد مسیح یه شعر بسازم که نشد

رو صلیب بدنش یه نقش بسازم که نشد

خواستم .............................

که ز انفاس خوشش بوی کسی میاید

بگذار تا با  یاد  تو آغاز  کنم  

با لحظه ای ازعشق تو پرواز کنم

درخلوت رویای توبگذارامشب 

بنشینم  و عاشقانه آواز کنم

دل تنگ نگاه تو شدم خورشیدم

بگذار که تا چشم تو پرواز کنم

یک لحظه مرا بنگرودرمانم کن 

تا   زندگی ام  ز تو آغاز  کنم

سودای تو فریادی از آتش دارد 

کاش از پس این شعله دهان باز کنم 

تقدیم به تمام اشک هایی که از چشم بغض آلود ماه فرو می ریزد

امشب از آسمان ســـــــــــــتاره میبـــارد

میان دشـــــــــــــت تمناهــــای ساده دل

دســـــت مهربانی دانه های عشق میکارد

امشب باز خیالم آکنده از عطر هوای توست

قطــــــره اشـــــکی پر از زلالــــی خــــــدا

تنـــــها به انـــــتظار یک اشــــاره توســــت

تا فــــرو ریزد از آســــــمان نگاهــــــــــــم

امشـــــب مــــن باز طـــــوفانــــم باز باران

بجــــــــا مانده ای از خیــــــــل یــــــــاران

باز دســــــتانم پـــــر از نیاز خداســـــــت

خانه گلی دلم امـــــــشب پر از صـــفاست

ســـــقفم از ستاره خوابم از اطلــــــسی

مهربان امشــــــــــب تو تنها فریاد رسی

((آفتاب))

شیخ صنعان پیر عهد خویش بود


در کمالش هر چه گویم بیش بود


شیخ بود اندر حرم پنجاه سال

ور نه همچون شیخ شو رسوای عشق

برای آغاز تنها پیشکشم سلام است.

بیست و یک ستاره به گرد ماه جمع شده بودن و ماه برایشان مهربانانه

قصه می گفت :

« خاله زنک » هر روز دم دمای غروب ، کنار پنجره ی کوچک

خانه اش رو به دشت سپیده می نشست و رفتن « آفتاب » را تماشا

می کرد. اگرچه دل کندن برایش سخت بود ،امّا می دانست ظهور اولین

« ستاره » آرامش را دوباره به او باز می گرداند.

این کاره هر روزه اش بود. می نشست ، نگاه می کرد ،

فکر می کرد و خاطرات دور و نزدیکش را مرور می کرد.

گویی او « همیشه منتظر » چیزی یا کسی و یا شاید هم منتظر یک

اتفاق هیجان انگیز بود. گاهی اوقات دلش می گرفت و بعضی روزها

دل شاد بود. ذهنش او را به هر کجا که می خواست می کشاند.

وقتی دل تنگ می شد ، یاد همه ی کسایی می افتاد که دوستشون داشت ،

ولی الان دیگه پیشش نیستن. امّا نمی دونست چرا این جور وقتا

بیشتر از همه یاد « سیّد » می افتاد. سیدی که در « مدح مولایم علی »

می خواند و تکه کلامش « تا ظهور مهدی یا علی مدد » بود و اشعاری

را به صورت غزل می خوند و همیشه هم ، وقتی جلوی خونه ی

خاله زنک می رسید ، چون می دونست الان کنار پنجره نشسته

و منتظرشه ، می زد زیر آواز و غزل 

« دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند » رو با صدای هیجانی اش

 می خوند. خاله زنک گاهی فکر می کرد تا حالا نشده اسم سید

ازش بپرسه و انگار اون یه آوازه خوان « گمنام » تو این محله است.

خاله زنک هر چند وقت یکبار ، یه موضوع عجیب و غریب فکرشو

مشغول می کرد و تا مدتی در مورد آن  می اندیشید و هر مطلبی رو

که یادش می آ مد و احساس می کرد به نوعی به موضوع ربطش می داد

و اینجوری خودشو مشغول می کرد.

مثلآ یه شب چشمش به ماه افتاد ، اول در مورد رنگ ماه مدتی

اندیشه کرد. نتوانست بگوید ماه چه رنگی است و یه شب تقریبآ قبل از

اینکه خوابش ببره تا فردا صبح بیدار شه و مثل هر روز با خودش فکر

کنه  دیشب « من خواب را خواب دیدم » یا یک احساس واقعی را ،

تونست حدس بزنه ماه « بی رنگ تر از آیینه » است و اینکه

فقط از بین تمامی واژه ها، یک « واژه رنگ زندگی است » و آن هم

« حرفای دل یک آدم که از عشق ... » است. ضمنآ دریافت

رنگ « صهبای شب » هم شرابی ست.

شبهای بعد که موضوع کمی براش پیچیده تر شده بود ، اول فکر کرد

ماه مرد یا زنه. یادش اومد وقتی بچه بود و قصه می گفتن ، اگرچه

کسی به ماه آقا یا خانوم خطاب نمی کرد ، امّا همه می گفتن

خورشید خانوم. پس نتیجه گرفت ماه باید آقا باشه و واسه ی خودش

مردی باشه. هرچی فکر کرد نتونست سّن ماهو حدس بزنه.

شاید هم واقعآ نمی خواست ماهو « رسوا » کنه.

فردا شب سعی کرد برای ماه اسم انتخاب کنه. خلاصه بعد از کلی

کلنجار رفتن و چند اسم و عنوان و زیر و رو کردن ، دلش نیومد

ماه رو آقا خطاب کنه و بالاخره اسمی رو که انتخاب کرده بود ، به دلش

نشست ، « بانوی ماه » .

هنوز ماجرای ماه توی ذهنش کاملآ حل نشده بود که فکر کرد آیا

ماه هم احساس دارد یا نه ؟ دقایقی چشم به آسمان دوخت ، چشماشو

نیمه بسته کرد. یه دفه دلش گرفت و چون خودشم چشماش خیس شده

بود ، فکر کرد ماه داره گریه می کنه. با دقّت نگاه کرد ولی از

« اشک ماه » خبری نبود. این بار با وسواس خاصی نگاه کرد. 

بانوی ماه او حس عجیبی داشت که به قبل از گریه و شاید هم بعد از

گریه مربوط است. به حساب خودش دقیقآ دریافت که « بغض ماه »

در چهره اش کاملآ نمایان است. علت این اشک و بغض بانوی ماه

برایش جالب تر بود و چون پلک هایش سنگین شده بود ، موضوع را

به شب بعد موکول نمود.

فردا غروب ، کمی زود تر کنار پنجره نشست. آفتاب هنوز پایین نرفته

بود. اوایل فصل بهار بود و « رنگین کمون » هفت رنگ جلوه ی

دیگری به آسمان داده بود. مغرورانه اندیشید : < اگرچه مدتی ازفصل

بهار گذشته است ، امّا گویی امروز اولین روز « بهار من » است. >

او نگذاشت این حس او را از موضوع شب گذشته دور کند. یادش آمد

که یکی از دلایل عمده ی اشک و بغض ، علاقه و عشق است ، آنهم

به هر موجود زمینی و آسمانی. بلا فاصله بارقه ی خوشحالی در

چشمانش درخشید. دیگر در پوست خود نمی گنجید . بله ، بانوی ماه 

عاشق شده بود که بغض کرده بود و اشک می ریخت و چه با شکوه و

پُر ابهت است « عشق ماه و خورشید » .

اصلآ چرا آن شب که به موضوع مذکر یا موًنث بودن ماه فکر می کرد

این مطلب به ذهنش خطور نکرده بود. کشف عشق بین ماه و خورشید ،

موضوعی هیجانی برای او محسوب می شد و برای اینکه این حس

خوشایند از بین نرود ، تلاش کرد به هیچ موضوع دیگری نیندیشد ،

دقایقی به این صورت گذشت ، امّا شهاب های آسمانی منتظر نمی مانند

تا خوشحالی کسی پریشان نشود. شهابی در آسمان اوج گرفت و خاموش

شد. این جرقه کافی بود تا ذهن او را مشوش نماید و حسش را خراب

کند. فکر کرد « ققنوس » است که در آسمان پرواز می کند و از دهانش

و یا لبه ی بال هایش آتش زبانه می کشد ، اما خاموش شدن فوری

شهاب او را از این فکر بیرون برد. هرچه نگاه کرد دیگر او را ندید.

دلش برای شهاب « تنهای بی کس » سوخت.

این اندوه آن قدر ادامه یافت تا به آرامی پلکانش را بست و به خواب

عمیقی فرو رفت. در آن لحظات یاد حضرات مختلفی افتاد.

« حضرت ظریفی » یکی از آنان بود. ظرافت ماه گونه ، شاید علت

انتخاب این نام بود ، ولی او هرگز اسامی انسان ها را نمی دانست ،

زیرا وجودشان برایش با ارزش بود ، نه نام و مقامشان. امّا در همان

حالات و لحظات به یاد آورد که او قاری است و تنها هنرش تا آنجا که او

اطلاع داشت ، « تلاوت اشک » بود و بس. حضرت « مسیح » را در

کسوت یک پیر « خراباتی » و در حال « پرستش »

« آنکه هستی اثر انگشت اوست » دید. فرشته ای را می دید که به او

نزدیک می شد. فرشته لبخند به لب داشت و چهره اش مثل قرص ماه

بود.

دشت حس کرد اتفاقی دارد می افتد. مثل همیشه ، نسیم صبحگاهی

همچون یک « رهگذر » در دشت سپیده می وزید ، اما این بار با

روزهای دیگر متفاوت بود و گویی « نسیم تنهایی » خاله زنک بود

که در دشت می پیچید.

حس عجیبی در سر تا سر بدنش رخنه کرده بود. تصمیم گرفت

چشمانش را باز کند ، امّا قدرت آن را نداشت. نمی توانست حدس بزند

در کجا قرار گرفته است. گویی « آواره » شده و دیگر خانه ای ندارد.

شاید در آب غوطه ور است و یا در فضا معلق. می خواست تکانی به خود

بدهد ، بدنش یارای آن را هم نداشت. اگرچه بارها با ذهنش به مسافرت

و زیارت رفته بود ، امّا با رفتن ماه و طلوع آفتاب ، او واقعآ

« مسافر » شده بود.

از آن زمان تا کنون ، هر شب ستارگان آسمان هم چون دوستان ماه ،

دور او جمع می شوند و ماه قصه ی خاله زنک را برایشان تکرار

می کند ... این قصه ی « بی نام » را « تنها برای تو می نویسم » .

معلم چو آمد به ناگه كلاس چو شهري فروخفته خاموش شد

سخنهاي ناگفته در مغزها به لب نارسيده فراموش شد

جوان بود و در عنفوان جواني، جواني از او رخت بر بسته بود.

سكوت غم انگيز كلاس را صداي درشت معلم شكست: بيا احمدك !

زجا احمدك جست و بند دلش كزان بي هنر از هم گسست

درس ديروز را بخوان تا ببينم كه سعدي چه گفت.

و احمدك درس نا خوانده بود بجز

آنجه ديروز از آن برشنفت.

زبانش به لكنت بيافتاد و گفت:ب،ب، بني آدم اعضاي يكديگرند

كه درآفرينش ز يك گوهرند

نشايد كه نامت نهند آدمي

شب یار من تب است و غم سینه سوز هم

تنها نه شب در آتشم ای گل که روز هم

ای اشک همتی که به کشت وجود من

آتش فکند آه و دل سینه سوز هم

گفتم : که با تو شمع طرب تابنک نیست

گفتا : که سیمگون مه گیتی فروز هم

گفتم : که بعد از آنهمه دلها که سوختی

کس می خورد فریب تو ؟ گفتا هنوز هم

ای غم مگر تو یار شوی ورنه با رهی

دل دشمن است و آن صنم دلفروز هم

رهی معیری

يک روز مي بوسمت ! يکي از همين روزهايي که مي خندانمت ، يکي از همين خنده هاي تو را ناتمام مي کنم : مي بوسمت ! و بعد ، تو احتمالا سرخ مي شوي ، و من هم که پيش تو هميشه سرخم ... .

يک روز مي بوسمت ! يک روز که باران مي بارد ، يک روز که چترمان دو نفره شده ، يک روز که همه جا حسابي خيس است ، يک روز که گونه هايت از سرما سرخ سرخ ، آرام تر از هر چه تصورش را کني ، آهسته ، مي بوسمت

مرا ندیده بکیرید و بگذرید از من

که جز ملال نصیبی نمیبرید از من

زمین سوخته ام نا امید و بی برکت

که جز مراتع نفرت نمی چرید از من

عجب که راه نفس بسته اید بر من و باز

در انتظار نفس های دیگرید از من

خزان به قیمت جان جار می زنید اما

بهار را به پشیزی نمی خرید از من

شما هر اینه ، ایینه اید و من همه آه

عجیب نیست کز اینسان مکدرید از من

نه در تبری من نیز بیم رسوایی است

به لب مباد که نامی بیاورید از من

اگر فرو بنشیند ز خون من عطشی

چه جای واهمه تیغ از شما ورید از من

چه پیک لایق پیغمبری به سوی شماست ؟

شما که قاصد صد شانه بر سریداز ممن

برایتان چه بگویم زیاده بانوی من

شما که با غم من آشناترید از من

حسین منزوی

هيچ‌گاه ويترينی نداشته‌ام٬

تا دلم را در آن به نمايش بگذارم.

در قامت يک فروشنده دوره‌گرد عاشق تو شدم.

از اين روست که تمام خيابانهای شهر٬

عشق مرا می‌شناسند

پس از سلام........

یادم کردی باید بگویم ملالی نیست وزندگی گاه چون بر که ای

ساکن و گاه چون چشمه ای جوشان در جریان و رکود اسـت....

.این روزها مادر پیر شده نمیدانم چرا هر چه سعی میکنم جوانی

او را به خاطر نمیآورم و زنده بودن پدر را در گـــــــــــور....

عاجل دارم....زیرا در عین بصیرت هنوز نابیـــــــنا  هستم ...

قوه ی بصیرتم در تنهائی مطلق و ازدحام خـــــــش بر میدارد

و سکوت گوشم را میآزارد مثل غروبهای جمعه از دلـــگیری

 گلها ی شمعدانی هیچ نمینویسم.

از گنجشکهائی که دیگر صدای فریادشان خواب را در ذهنـــــم بر

هم نمیزند...و فراموشی! کاش فراموشی را در خواب به خرگوشهای

 چشم قرمز به امانت میدادم...

هنوز دستهایم سرد است اما خدا میداند میگویند تو هنوز نمرده ای...

 در چهره ی بشریت!

راستی فراموش کردم چه خوب یک خرگوش طــــــــلب خوابم ...

میگویند تو خوشبختی....

.من اما بین خودم و خدا میماند و تو که میخوانی مــــــگوهای واگو

 شده من را ...

.در خلوت شبهایم وقتی نیازی به لبـــــــخند ندارم در سکوت سنگین

بره ها میگریم تا باران را هم آواز خویش بیابم.

من فریاد میزنم در ازدحام چراغهای قرمز و روبوتهای گوشتی...

من خوشبخت هستم در پناه آنچه آرامش بخــــــــــــش جان توست.

دیگر ملالی نیست جان تو جان تمامی نامه هائی که هر گز به مقصد نمیرسند.

                                                                               ((آفتاب))

به دنبال چه می گشتم

             در این دنیای تیره ی غم آلود

می دانم هر چه را من دیده ام

                    فقط رویای حقیقت بود

                    فقط رویای حقیقت بود!

در خبر است که آن شب  که سید را به معراج بردند...

زنی را که دردنیا جز به معصیت مشغول

نبودی در فردوس اعلا به نام آن زن درجات دید.

 گفت: خداوندا به چه خدمت به این پایگه  رسید؟؟

 گفت: روزی سگی را دید تشنه بر کنار چاهی بیفتاده

 و چاه را نه دلو بود و نه ریسمان....

کفش خویش از پای بکند و چادر در ان بست و آب برکشید

و آن سگ را سیراب کرد.

 ما آن حال بر وی بگردانیدیم و به نام وی در علیین درجات بر آراستیم

منبع: کتاب روایات گوهر بار

جانا مرنجانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!

با جان حیرانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                       

با من چرا ای با وفا اینگونه گشتی بی وفا؟

بشمر گناهانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                        

جانا بگو با من بگو از هر چه می خواهی بگو

گر این و گر آنم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                     

بیمارم از کردار تو از سردی گفتار تو

از بهر درمانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                      

شاید قطار مرگ را فردا مسافر من شوم

امشب که مهمانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                    

خونم بیفتد گردنت گر من بمیرم در غمت

دیگر مرنجانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                      

طاقت ندارم نازنین بینم دو چشمت را چنین

ای جان جانانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                     

قلبم شکست و دیده ام خون شد زتو ای بی وفا

با چشم گریانم بگو از من چرا رنجیده ای؟!                                    

هر چند گفتی با دل فانی که صبری بایدت                       

من صبر نتوانم بگو از من چرا رنجیده ای؟؟؟؟؟  

   این صدای آشنا ازآن کیست؟

   این صدای گریه پنهان کیست؟

  لحظه ای تنهایی و غربت نرفت

 امشب این درد گران مهمان کیست ؟

 نور شمعی خفته بر دیوار ما

گردش پروانه ها درمان کیست؟

 گریه ها هم صحبت شبهای من

  این ترنم از لب خندان کیست؟

 گرمی دستی همیشه با من است

 من ندانستم که از دستان کیست؟

 قطره اشکی نشان  عشق پاک

 پاکی این قطره از چشمان کیست؟   

من به هر جمعیتی نالان شدم                        

 جفت( بد) حالان و( خوش) حالان شدم

هر کسی از ظن خود شد یار من.                         

 از درون من نجست اسرار من

سرمن از ناله ی من دور نیست .                

 لیک چشم و گوش را آن نور نیست

 زو خواب طمع مدار کوکی خفته است

پندارد کاین نیز نهایت دارد

ای بیخبر از عشق که این را گفته است

الهی حکایت دردناکی ست شوق پرواز و این بالهای سوخته .

شوقی که چون حلقه بر گردنم افکنده ای و آتشی که بر هستیم فکندی

و ناتوانی این بالها ...

در دوزخ هجران تو هر صبح و شام می سوزم . هر صبح و شام

سرافکنده به درگاهت می آیم و شرم سار باز می گردم و در این

تکرارمرا اختیاری نیست .

می رانی و می خوانی و من در اشتیاق و اجبار تو حیرانم . امّا سوگند

به نامت اگر برانی تا ابد به درگاهت با همین بالهای سوخته به شفاعت

عشق می نشینم .

الهی به مستان می خانه ات

به عقل آفرینان دیوانه ات

به دردی کش لجّه کبریا

که آمد به شآنش فرود انمّا

بنور دل صبح خیزان عشق

ز شادی به انده گریزان عشق

به رندان سر مست آگاه دل

که هرگز نرفتند جز راه دل

به مستان افتاده در پای خم

به مخمور با مرگ در اشتلم

خدا را به جان خراباتیان

کزین تهمت هستیم وا رهان

به می خانه ی وحدتم راه ده

دل زنده و جان آگاه ده

که از کثرت خلق تنگ آمدم

بهر جا شدم سر به سنگ آمدم

بیا ساقیا می به گردش در آر

که دلگیرم از گردش روزگار

پریشان گوییم را تقدیم می کنم به کسی که آواز مهربانی اش با من در

کوچه باغ های محبت ترانه ی جاودانه ی مهر شد و قطره های اشکش

مرحم بال های سوخته ی من .

  تقدیم به

« اشک ماه »

هفته تلخ انتظار

تو را شنبه دیدم دلم بی قرار تو شد               

 و هر کوچه دل پر از انتظار تو شد

و یکشنبه آمد خیالت ، نمی رفت، نه       

 تو رفتی و این کوچه محو غبار تو شد

دوشنبه دوباره براین کوچه منت نهادی    

و یکبار دیگر دل من شکار تو شد

سه شنبه که مردی به دام تو افتاده بود    

 به خود ناز کردی و این افتخار تو شد

و چهار شنبه قتل دلم بود  ، تعطیل شد      

 زمستان ما آمد و نو بهار تو شد

چو پنجشنبه آمد دگرکوچه مردی نداشت   

و مرگ آمد و مرده ای یادگار تو شد

خجالت نکش جمعه در انتظارم بیا         

به گوری که سهم من از انتظار تو شد

« قسمت هشتم » ادامه اشک صد و دوم

« سلیمه » لب به اعتراض می گشاید و « عامر » سکوت می کند

و به فکر فرو می رود و در پیله ی غم می نشیند.

« سلیمه » جلوتر می آید و می گوید :

« ای میهمان گرامی که از همه جا با خبری و سینه ات مخزن علم

و دانش است ، به من بگو ، این چه رازی ست که مردمان تهی دست

که به نان شب محتاج اند و از طعام مضیف امیر عامر می گریند ، و

روزی شان حوالت به امیر است ، فرزندان بسیار دارند و حال آن که

ما ، من و امیر عامر ، در حسرت داشتن یک فرزند ، چون شعله ی

آتش در تب و تابیم. ترا به خدا قسم ، پرده از این راز بردار ... »

درویش دستی به محاسن چون برف خود می کشد و می گوید :

« دریای حکم الهی بی کران است و او - که بر همه چیز بینا و توانا

و داناست - مصلحت بندگان خود را بهتر از آنان می داند و به هرکس ،

هر چه می خواهد می دهد. به شما قدرت و مال و مقام داده ، به دیگران

نداده ، ... به آنان فرزند داده و شما را از این نعمت بی بهره داشته ،

او عادل است و ظالم نیست. لذا به داده اش شکر کنید و زبان اعتراض

کوتاه کنید و خیر و صلاح خود را به او وا گذارید. »

« عامر » تبسم تلخی بر لب می راند و می گوید :

« پند و اندرز مرا کار ساز نیست. کار من از این سخنان حکیمانه

 گذشته ، اگر می توانی دعایمان کن و الا بگذار به درد خود بمیریم که

پس از این مرا نه ریاست ، نه مال و نه مقام به کار نمی آید.

گوشه ای اختیار می کنم و چشم به راه اجل می نشینم ،

که جهان بی فرزند ، بر من چون بند زندان تاریک است. »

 تمام خون انساني بر گوشه اي کوچک و تاريک از خيابان ريخته

 تکه تکه اش را بردند

                        خون اما مانده

                           خون اما ...

                               اما خون ...

 بي آنکه باراني بگذرد چهره ي خيابان را ــ از فرق سر تا چانه اي که بر

 دست مبهم دود تکيه   کرده  ــ

      عابران ميگذرند

                          با کفشهاشان

                                   قدمهاشان

 ميگذرند

 خون اما مانده

 اما نميماند !!

 با قدمهاشان ميرود ميکده ها را

                                   مدرسه ها را

                                         باغهاي خفته را

                                               صف بانکها و نانوايي ها را

                                                   اينجا را آنجا را

                                                  تمام جهنم دره هاي قدمها را

                                                ***

 در قدمهاي پدري خسته اما چشم بسته از پله ها بالا ميرود

 اما ميماند بر سراميک سفيد براق

 کودک ميگويد: پدر ! قدمهايت چه خون آلود است

 پدر : عزيزم ساعت نه است . برو بخواب .

_ اما من خون ميبينم !

                        کف پاهايت چه خون آلود است !

_ قبل از اينکه عصباني بشم برو بخواب !

 پا بر زمين ميکوبد ، جيغ و نه نيمخواهم ها : کفشهايت خون آلود است !

                                                ***     

 من البته هيچ خون نميبينم

                       در خياباني

                                 در چشمان اندهگين درخت منظم پياده رو ها

                                        بر پيکر ناهموار شهر

 شايد چون نه چشم ، نه گوش

                           و نه دستي براي لمس اين سينه ي تاريک

                                                همراه نميبرم

 اما آنها که ميبينند ...

         البته درست نمیدانم !

 بدرود  

من آن رندم که گیرم ز شهان باج

بپوشم جوش و بر سر نهم تاج

فرو ناید سر مردان به نامرد

اگر دارم کشند مانند حلّاج

«  بابا طاهر »