سخت است هنگام وداع

آنگاه که  در می یابی

 چشمانی که درحال عبور است
 
پاره ای از وجود تو را

 نیز باخود خواهد برد

منم ، دلتنگ دلتنگم ،

منم ، دل رفته از چنگم ،

منم ، يک دل که از سنگم ،

منم ، آواز طولاني ،

منم ، شبهاي باراني ،

منم ، انسانيم فاني ،

                         خداوندا تو ميداني 

منم ، برگم ، ولي زردم ،

منم ، هستم ، ولي سردم ،

منم ، مُرده م ، منم مُرده م ،

منم ، يک بغض پر باران ،

منم ، غمهاي بي سامان ،

منم ، هستم دراين زندان ،

منم ، زخمهاي بي درمان ،

منم ، دارم تب و تابي ،

ز تنهائي ، ز بيتابي

مرا بايد که دريابي ،

منم ، يک آسمان دردم ،

منم ، دريا شود قبرم ،

منم ، دنيا شود جبرم ،

منم ، پايان شده صبرم ،

منم ، يک ذره گردم ،

منم ، دردست درمانم ،

منم ، آمد به لب جانم ،

خداوندا ! بميرانم !
 

       خداوندا ! بميرانم ! 

             خداوندا ! بميرانم !

                   خداوندا ! بميرانم !

                            خداوندا ! بميرانم !

مرا بايد که دريابي ،

منم ، يک آسمان دردم ،

منم ، دريا شود قبرم ،

منم ، دنيا شود جبرم ،

منم ، پايان شده صبرم ،

منم ، يک ذره گردم ،

منم ، خواهم کسي همدم ،

منم ، برخود ستم کردم ،

دلم خون ميشود هردم ،

منم ، از عشق گويانم ،

منم ، دردست درمانم ،

منم ، آمد به لب جانم ،

                خداوندا ! بميرانم !

                      خداوندا ! بميرانم !

                            خداوندا ! بميرانم !

                                     خداوندا ! بميرانم

منم ، برگم ، ولي زردم ،

منم ، هستم ، ولي سردم ،

منم ، مُرده م ، منم مُرده م ،

منم ، يک بغض پر باران ،

منم ، غمهاي بي سامان ،

منم ، هستم دراين زندان ،

منم ، زخمهاي بي درمان ،

منم ، دارم تب و تابي ،

ز تنهائي ، ز بيتابي

منم ، دلتنگ دلتنگم ،

منم ، دل رفته از چنگم ،

منم ، يک دل که از سنگم ،

منم ، آواز طولاني ،

منم ، شبهاي باراني ،

منم ، انسانيم فاني ،

خداوندا تو ميداني

همه چیزها برای بودن آدمی است

                  بودن انسان برای چیست؟

می روم چنان که رود می رود

 

آرام پر صلابت زندگی ساز

 

می رود وبه دریا می پیوندد

 

می رود ودر دریا گم می شود

 

چنان که عاشقی در آغوش معشوق خود گم می شود

 

می روم چنان که رود می رود

 

پاک زلال درخشان

 

در آغوش زمین گم می شود

 

به زمین مرده نور زندگی می بخشد

 

می روم چنان که رود می رود

 

شیرین زندگی بخش مهربان

 

همه از آب حیاتش حیاتی دوباره می گیرند

 

می روم چنان که رود می رود

 

قطره می شود در دریا

 

از خود خود جدا می شود

 

به اصل می پیوندد

 

از گرمای نور پرواز می کند

 

بالا می رود ابر می شود و باز می بارد

 

می بارد و می بارد تا رود پر آب شود

 

باز به آغوش رود بر می گردد

 

می روم چنان که رود می رود...

 

و من نیز بر می گردم....

 

چشم مستم خیره شد بر خانه ای

پیرمرد افتاده در گوشه ای

پیرزن همچون بالِ سوخته پروانه ای

پسرک از سوزِ سرما می زند دندان بر لب

دخترک در حالِ عیش و نوش با مرد بیگانه ای بود

چون جدا شد دخترک ازآن مرد مست

دخترک  مزدش گرفت و مردک برفت

ازآن پس بر خودم لعنت فرستادم

تا دگر هست ، نروم در هیچ خانه ای

تا نبینم دختری عصمتش را می فروشد بهر نانِ خانه ای ......

                    باشد که همیشه پنهان است

                    همیشه همیشه همیشه...

                    و یا به قول قاصدک ستاره ای من

                    همان است که پیدا نیست ...

عشق من بیا مرا یاری بکن

از همه دل بریده ام کاری بکن

بدور از  تو بال پروازم شکسته

نمی دانی چقدر نا توانم و خسته

بی تو من پرنده ای در قفسم

بدون تو برون نمی آید نفسم

عشق من بیا که من تنهای تنهام

صبروقرار می گریزد زمن آرام آرام

امشب از مهتاب ماتم می چکد

از زمین و آسمان غم می چکد

داغ دوری رنج هجران دیده ایم

از غم این گل سیه پوشیده ایم

همه غریبانه هجرت می کنیم هر چند که در جمع خود هم غریبیم.

نمی دانم چه بگویم ولی در یک کلام می گویم :

« ای کاش سر نوشت اشتباه می نوشت »

امروز اشکی از چشمان ماه جاری شد.

گلی ۲۲ ساله هجرتی غریبانه به سوی پروردگار کرد.

برادر نویسنده محترم وبلاگ بانوی مهتاب که یادش همیشه جاودان.

http://www.asalhoney.blogfa.com

گفتی تا شقایق هست زندگی باید کرد

شقایق هست اما تو نیستی

چه باید کرد؟

گفتي از پلك هاي خواب آلود دريا

بوي شب و سكوت و ستاره مي آيد

بوي شكوفه ي ساده دلواپسي هاي ....

 ابرك زخمي دير پاي من مظلومكم ...

چه ساده از بوي نارنج و ترنج و بابونه

چه ساده از هواي مرطوب اين سرزمين

گذشتي.....

درود وسپاس می گویـــــم تمـــــامی کسانی را که به انسانیت و

خود فراموش ام من

خانه بر دوش ام من، خانه بر دوش

من در پي اش كو به كو افتادم

دل به عشق اش دادم

حلقه در گوش ام من، حلقه در گوش

گر بر كوي اش برسي، برسان،

اين پيامِ مرا

بي چراغِ رويت، من ندارم ديگر، تابِ اين شب هاي سرد و خاموش

هرگز، هرگز، باور نكنم، عهد و پيمانِ ما شد فراموش

اي جانِ من غرقِ سوداي تو

بي تماشايِ تو

دل ندارد ذوقِ گفت و گويي

بي جلوه ات آرزو بي حاصل

بي طرب باغِ دل

خود نرويد سروِ آرزويي

شب ها مرغِ لب بسته من ام

دل شكسته من ام

تا سحر بيدارم، سر به زانو دارم، بر نخيزد از من هاي و هويي

بي تو سيرِ گل را چه كنم؟ گل ندارد بي تو رنگ و بويي

از ساعد باقري

دخترک هر روز وقتی از مدرسه بر می گشت

به طرف ویترین مغازه ای که سر خیابان بود می دوید.

کف دستها وصورتش را بر شیشه ی ویترین می سایید

و به تماشای عروسکی که داخل ویترین بود می پرداخت.

او نگاه خواهشمندش را به عروسک می دوخت.

خیلی دلش می خواست که آن عروسک مال او می شد.

اما خوب می دانست که ممکن نیست.

چون وضع مالی خوبی نداشتند.

پدرش کارگر بود ومادرش خانه دار.

آنها در یک اتاق مستاجری در پایین شهر زندگی می کردند.

او سه خواهر و برادر داشت.

پدرش با در آمد کم به سختی امور زندگی را می چرخاند.

اما هرچه بود لقمه نانی حلال و بی منت داشتند.

ومجبور نبودند دست نیاز نزد کسی دراز کنند.

دخترک خوب می فهمید .پس غمگین نبود.

آرزوی داشتن آن عروسک رویای او بود.

اما دلش را به تماشای آن خوش کرده بود.

یک روز ظهر که از مدرسه برگشت ومانند گذشته رخ بر شیشه

سایید بر جای خود خشکش زد.

عروسک محبوب او دیگر داخل ویترین نبود.

هرچه بیشتر گشت کمتر یافت.

غم سنگینی بر دل کوچک دخترک چیره گشت.

نای راه رفتن نداشت.

با پاهایی لرزان به راه افتاد.

به جلوی درب مغازه که رسید

خواست نگاهی به داخل مغازه بیندازد.

اما جرات نگاه کردن نداشت.

با چشمانی گریان و پاهایی لرزان آرام به راه افتاد.

قلبش شکسته بود.

دیگر هیچ چیز و هیچ جا را نمی دید.

هنوز چند قدمی نرفته بود که صدایی از پشت سر شنید.

دخترم...

صدای مردی بود.ولی ناآشنا.

پس به خودش اجازه نداد که بر گردد ونگاه کند.

به راهش ادامه داد .

این بار صدا نزدیک تر و مهربان تر بود.

دخترم صبر کن!

لحظه ای مکث کرد .اما با خود گفت:

چه کسی می تواند با من کار داشته باشد؟

چنان غرق اندوه بود که باز اهمیت نداد و به راه افتاد.

صدای پاهای شتابزده ای را شنید.

ناگهان مردی را رو بروی خود دید.

خواست فریاد بزند اما نگاه پر محبت مرد

ولبخند پر مهرش او را آرام کرد.

دخترک او را شناخت.

او فروشنده ی همان مغازه ی اسباب بازی فروشی بود.

او عروسکی رادید

که با دستان مهربان فروشنده

                        به او نزدیک می شد...

 

امیر نجد با لحن تندی گفت : « تو به من بگو گران بهاتر از جواهر

چیست ؟ از آن گذشته چه کم داری که مرا ملامت می کنی ؟

باید فخر کنی که شویت منم ! امیر قبیله ای نیرومند و ثروتمند.

امیر « سلام » که بر تمام امیران عرب افضل است مرا شایسته لطف

و مرحمت خود دیده و گردن بندی به هدیه فرستاده این کجایش ناپسند و

نارواست ؟ امیره که می دانست تا پدر و برادرش زنده اند و میان قبایل

عرب نفوذ دارند ، امیر نجد قادر نیست آشکارا صدمه ای به او برساند

بی پروا گفت :

« حرص بی پایان تو به گرد آوری جواهرات ، تو را نزد دیگران خوار

و بی مقدار می کند. تا شنیده ام و دیده ام ، سخاوت ، ثروت امیران

عرب بوده است نه طلا و جواهرات فریبنده »
 

دوستان گرامی امروز می خواهم خواهشی داشته باشم برای یکی

از نویسندگان وبلاگ اشک ماه که برای یک عمل بسیار خطرناک

که به مرگ و زندگی ختم می شود دعا کنید بسیار هم دعا کنید تا

این فرشته ی مهربان به سلامتی به آغوش گرم خوانواده اش باز گردد

واقعآ تنها کاری که از دست ما بر می آید همین دعا کردن است

پس خواهشآ برای این نویسنده عزیز خیلی دعا کنید که باز در آینده

بتوانیم از اشعار زیبایش در وبلاگ اشک ماه و وبلاگ های خودش

لذت ببریم. سپاس از همه ی عزیزان به امید و آرزوی سلامتی برای

این فرشته ی آسمانی.

شعری هم از دوست گرامی بغض ماه عزیز به رسم یاد بود تقدیمتان.

دخترک قصه ی ما ...  گذر می کرد تو غضه ها

تو باغ و دشت دل ما ...  اونور کنار برکه ها

کوزه ی آبی پر می کرد ... باد موهاشو کنار میزد

سیلی سرما رو لباش ... قرمزیه گل میذاشت

آروم آروم قدم میزد ... چشاش به آسمون نظر می کرد

تا که غروب رو ببینه ... ستاره ها رو بچینه

بعدش که ماه اومد بیرون ... از غم دل بگه به اون

شاید براش کاری کنه ... یه راه و چاره ای کنه

ماه قشنگ آسمون ... دلش می سوخت به حال اون

بغض گلوشو گرفته بود ... غمش به دل نشسته بود

بغض می گفت نرو بمون ... ماه می گفت نری ز یادمون

امّا ... دخترک قصه ی ما

با فریادش که بی صداست ... با نگاهش که آشناست

می گفت یک مهمونم تو باغتون ... فرشته ای از آسمون

بغض ماه وا شد و از گلو رها ... اشک ماه قطره شد و از گونه جدا

هر دو منتظر در انتظار بی صدا ... به امید محبت و لطف خدا

مرا که بازمانده ی بغض آسمانم

مرا که آخرین وارث عشقم

مرا که سوخته ام شراره در شراره

مرا به نام بخوان

در نسیم بخوان

وقتی که دشتهای جنون را پرسه می زند

تا گردباد دیوانه ای گردد ، بگردد و بچرخد

و نام ترا بر من بخواند

و جنون مرا در نامت جاری کند

مرا به نام بخوان

وقتی که بادهای سرگردان

سبزی دشت عشق را وحشیانه بوسه می زند

من در پریشانی این دشت آرمیده ام

و تو را می خوانم

با تمام پریشانیم

مرا به نام بخوان

با غمناک ترین آواز

مرا به نام بخوان

خون دل و قصه ی غصه های دل

دیگه بسه این همه جدایی و کندن دل

سنگدلی و بی مهری وفای دل

دیگه بسه از دلم جدا بشو

من و از درد  غمم رها بکن

دیگه بسه این همه کنایه و زخم زبونه تیزکی

کم لطفی و بی مهری و در به دری

دیگه بسه این همه  سخنهای بی پرده ای

کم حرمتی ، بی عفتی ، آوارگی

دیگه بسه از دلم جدا بشو

من و از درد غمم رها بکن

دیگه بسه این همه عهد و وفای الکی

تظاهر و گفتن های دروغکی

دیگه بسه این همه نگاه های پر منتی

ترحم و تمناهای زورکی

دیگه بسه از دلم جدا بشو

من و از درد غمم رها بکن

این شعر

با ایجاز ترین وجه ممکن

و با ظرافت تمام

و با شیطنتی آکنده از مهر

روح یک زن است که به نوازش میگیرد

                         
يعنـــی شــدم مـــزاحم اوقات چشـــم تان

                         
امــروز درس مان غــزلی تازه از شمــاست

                         
فصلـــــی جــديد از ادبيــــات چشــــم تان

                         
فصلــی كه با رسيــدنش انگــار می رسند

                         
دستـــان من به دامــن ســادات چشم تان

                         
وعشـــق يك مســــافرت خانوادگــی ست

                         
از اصـفــهـــان دل به محـــلات چشـــم تان

                         
خانـم!اجــازه هســت بميــرم؟كه بعـد از آن

                         
جانــم جــوان شود به كــرامات چشـم تان؟

                         
با چنــد لهجـــه اشـــك بـريزم...؟نمی بـريد

                         
يك نيمه شـــب مرا به ملاقــات چشم تان؟

                         
يك نيمه شب كه توبه كنم چشم خويش را

                         
مومــن شـــوم به سبــزی آيات چشـم تان

                         

                  * * * * *

                         
اوضـــــاع روبــــراه تر از اين نمـــی شـــود

                         
ما و شــما و خـــواب و خيــالات چشم تان

هراسی می آيد و آشوبی به جای می گذارد،

هيبت مرگ را دارد و ياد زندگی را.

سرم را پر می کند از هول،

دلم را خالی از شور.

شورابه ای است در عطش اشتياق:

رنگ فيروزه ای کاشی های خرد شده،

بوی ياس های زير برف مانده،

طعم گس علف های سوخته،

ياد "شهری که دوست می داشتم"،

نمی دانم چه می شود،

هولی است بر گرده ام، آشوبی است در سرم، مرگ است در برابرم

اشک ماه

در شبی زیبای بهاری

شبی مهتابی وقشنگ

شبی که ماه مهربون

مهرشو با لبخندش

بین همه تقسیم می کرد

قارچ کوچکی

از سینه ی پر خاشاک اصطبلی قدیمی

در دور دستی نه چندان دور

سر برآورد

قارچ کوچک از روزن کوچک اصطبل

نگاهی به ماه کرد

ماه به او لبخند زد

قارچ کوچولو خندید

**************

قارچ کوچک تنها بود

در این اصطبل آکنده از

فضای کبر و خودخواهی

گذشت و گذشت

تا روزی از روزها

باد شدیدی وزیدن گرفت

خار و خاشاک کنار رفت

قارچ جوانی پیدا شد

قارچ کوچک خندید

اما خنده بر لبانش خشکید

خاک سرد اصطبل

او را زمین گیر کرده بود

نه بالی برای پریدن داشت

نه پایی برای راه رفتن

دلش زشوق دیدار می تپید

خود را به زحمت بالا کشید

تا زنجیر هجران را بگسلد

اما نا گه بی حرکت ماند

قارچ کوچک از ریشه جدا شد

زرد و پژمرده گشت

نگاهی نا امید به قارچ دیگر کرد

او نیز آن طرف افتاده بود

واین دو چنین دور از هم

چشم در چشم هم

آخرین نفسهای خود را می کشیدند

اشکی از چشم قارچ کوچک چکید

اما نه

این اشک قارچ نبود

این اشک ماه بود

که برای این دوعاشق نگون بخت

اشک غم می ریخت

اگر خواهی که روزی روزگاری

سراغی از من بی کس بگیری

گذر کن ازآن کو چه های پرغم

باپرچم های سیاه اندوه و ماتم

برو سراغ آن بید خسته ی مجنون

به ظاهر شاد ولی دلی پرخون

که بر روی شاخه های خشکیده اش

پرچمیست به رنگ خون دو دیده اش

حکایت من مجنون خونین دل بی کس

فقط آن بید مجنون می داند و بس

همسرش را فراموش کرده است.

ای آخرین رنج

فریدون مشیری

گوهر خود را مزن بر هر سنگ ناقابلی

صبر کن تا گوهر شناس قابلی پیدا شود

تا سه شمردم

و عاشق شدم

تا هفت، اگر می‌شمردم

پرنده می‌شدم.

به تنهایی بغض همه ترانه ها

شکسته ام

هجوم دلواپس شعر من می رقصد

و من باز هم

در به در می شوم

می دانم

تا خداحافظی تنهایی من چند قدم فاصله مانده است

 من عاقبت میهمان این لحظه های بی پدر می شوم

می دانم

روزي پرواز كردن را خواهم آموخت

 و من چشم به راه آن روز ميمانم و آن روز با

تمام وجود پرواز خواهم كرد 

دست بردار ازين هيكل غم

كه ز ويراني خويش است آباد.

دست بردار كه تاريكم و سرد

چون فرو مرده چراغ از دم باد.

دست بردار، ز تو در عجبم

به در بسته چه مي كوبي سر.

نيست، مي داني، در خانه كسي

سر فرو مي كوبي باز به در.

زنده، اين گونه به غم

خفته ام در تابوت.

حرف ها دارم در دل

مي گزم لب به سكوت.

دست بردار كه گر خاموشم

با لبم هر نفسي فرياد است.

به نظر هر شب و روزم سالي است

گر چه خود عمر به چشمم باد است.

رانده اندم همه از درگه خويش.

پاي پر آبله، لب پر افسوس

مي كشم پاي بر اين جادة پرت

مي زنم گام بر اين راه عبوس.

پاي پر آبله، دل پر اندوه

از رهي مي گذرم سر در خويش

مي خزد هيكل من از دنبال

مي دود ساية من پيشاپيش.

مي روم با ره خود

سر فرو، چهره به هم.

با كسم كاري نيست

سد چه بندي به رهم؟

دست بردار! چه سود آيد بار

از چراغي كه نه گرماش و نه نور؟

چه اميد از دل تاريك كسي

كه نهادندش سرزنده به گور؟

امشب گریسته ام ٬مدام ... مدام

تشنه ام به جرعه های صدایت

چون کبوتری که بام خویش گم کرده

عطشان ٬ پریشان... پریشان

به تو آویخته ام خود را و تو چون صخره ای بلند

در ستیز با من مدام سر بر می کشی

و ناتوانی این دستها ... این دستها

روزی آشیانه ای بر باد ساختم

و قلب من در باد آشیانه تو شد

اینک بیا ببین چه مانده جز باد ... باد ... باد

نیایش

پروردگارا به درگاه تو پناه می آورم و تو نیز پناهم بخش تا موجودی

 آزمند و خویشتن دوست نباشم.مگذار که صولت خشم، حصار بردباری

مرا درهم بشکند

و حمله حسد، مناعت فطرت مرا به خفت و مذلت فروکشاند.

پروردگارا روا مدار که سر به دنبال هوس بگذارم و در ظلمات جهل و

ظلال، از چراغ هدایت

 به دور افتم و بیغوله را از شاهراه بازنشناسم.

روا مدار که به خواب غفلت فرو افتم و کیفر غفلت خویش ببینم.

روا مدار که به خاطر هوس خویش، پای بطلان بر عنوان حق گذارم و باطل

را بر حق برگزینم.

پروردگارا مگذار دامان وجودم به پلیدی های گناه بیالاید و مگذار که

معصیت ها

را -هر چه هم کوچک باشد- کوچک بشمارم و نسبت به ملاهی و مناهی

بی پروا باشم.

روا مدار که طاعت اندک خویش را بسیار ببینم و به خویشتن ببالم و

گردن استکبار و افتخار برفرازم.

پروردگارا به تو پناه می برم که به حق خویش اکتفا نکنم و از حد خویش

پای به در نهم و آن چه را شایسته من نیست، تمنا بدارم.

به تو پناه می برم از این که مظلومی را در چنگال ستم کاران وابگذارم و

تا آن جا که قدرت و قوت دام از حمایتش مضایقت کنم.

به تو پناه می برم و از تو می خواهم که مرا پناه دهی و آتش نخوت و

غرور به خرمن اعمال در نیندازی.

الهی روا مدار که پنهان ما از پیدای ما ناستوده تر باشد و در ورای صورت

 آراسته ی ما سیرتی زشت و ناهموار نهفته باشد. یا ارحم اراحمین

صحیفه ی سجادیه

«الهی به بهشت و حور چه نازم؛ مرا دیده ای ده

که از هر نظر بهشتی سازم»

من به هر جمعیتی نالان شدم                          جفت( بد) حالان و( خوش) حالان شدم هر کسی از ظن خود شد یار من.                           از درون من نجست اسرار من سرمن از ناله ی من دور نیست .                 لیک چشم و گوش را آن نور نیست

بدون  شرح

تو بگو ...

 زو خواب طمع مدار کوکی خفته است

پندارد کاین نیز نهایت دارد

ای بیخبر از عشق که این را گفته است

خداحافظ شقایق ها

خداحافظ تمام روزهای آبی دیروز

خداحافظ همه گلواژه های عشق

خداحافظ...

                     وداعم را پذیرا باش...

                                                         من رفتم

و رفتن را به روی خط پایان کتاب عشق

                                 مینویسم باز

دلم خون است

 لبم اما برای حفظ جان عشق خندان است

گونه هایم از صدای سیلی ات ای عشق

                                                      گلگون است

خداحافظ تپیدن های مخمل گون عاشق پیشگی 

                                                            بدرود

خداحافظ ریزش یک ریز غلطان دانه های عشق

                                                  به روی حوله ای مرطوب

                                                           بدرود

خداحافظ تمام اشک های سرخ دل بستن

التهاب سخت دوستت دارم گفتن ها

                  بدرود

اگر چه مرگ

 از این گونه رفتن سهل تر آسان تر است اما

من لای خار لابد رفتن

در بندم

 گرفتارم

چه گردون ظالمی ای چرخ

به آسانی توانستن که دل بستن

به سختی دل بریدن دور ماندن  دل گسستن

 خداحافظ...

من از بیراهه ی صعب وداع

 تا ورای عشق خواهم رفت

دعایم کن

دعایم کن توان بی تو بودن را

در این آشفته شهر تیره فردا

به زیر بار دور ماندن ها

                                              نگه دارم

خداحافظ

وداعم را پذیرا باش ...

                                                 من...

                                                          رفتم ...

« عامر » لبخندی زد و گفت : « این سهل آرزویی ست ، می گویم

تا در دامنه ی نجد ، کنار چشمه ی آب ، باغی بسازند تا بتوانی

مکتب خانه ای در آن ترتیب دهی و خود از دوستان و دشمنان می خواهم

تا اطفال خود را برای آموزش قرآن نزد تو بیاورند و ...

به هرچه فرمان دهی کمر می بندم ! »

درویش او را دعای خیر کرد و چون خواست راهی شود ، امیر چند قدمی

او را مشایعت کرد و گفت :

« یا شیخ ... معذورم دار اگر کنجکاوی می کنم. »

شیخ تبسمی کرد و گفت : « سؤال کن امیر عامر ، اگر پاسخی داشته

باشد و من بدانم ، بی جواب نمی گذارم ».

« عامر » با اشاره به آن نیمه ی سیب گفت : « آیا آن نیمه را به

نیازمند دیگری خواهی داد ؟ » شیخ لحظه ای به « عامر » و لحظه ای

به آن نیمه ی سیب که در دست داشت نظر افکند و سپس گفت :

« من مأمور شدم یک نیمه از این سیب را به تو بدهم ، امّا یک نیمه ی

دیگر سهم چه کسی ست بر من نیز مجهول است. اسرار ازل را نه تو

دانی و نه من ... حق دوست ... هرچه هست اوست. »

درویش با امیر « عامر » وداع می کند و به راه می افتد ، در حالی که

سپیده دم نرم نرم دامان افق را چاک می زند و آسمان را از سیاهی شب

پاک می کند ، تا چون شیخ آفتاب بر سجاده طلوع می نشیند از سیاهی

نشانی در بارگاه روز نه بیند ، امیر « عامر » با گامهایی شتاب زده به

سوی قبیله اش می رود ، تا پس از چله نشینی ثمربخش خود ، به رتق

و فتق امور - که در طول غیبت چهل روزه اش مختل شده است -

رسیدگی کند و داد مردمان را بدهد. روز امیر « عامر » به سبب

مژده ای که از درویش شنیده است ، نوروزی خوش است ،

مثل اندوه بزرگ گل سرخی بسته

هر وقت از تو آغاز می کنم

    این صدای آشنا ازآن کیست؟

   این صدای گریه پنهان کیست؟

  لحظه ای تنهایی و غربت نرفت

 امشب این درد گران مهمان کیست ؟

 نور شمعی خفته بر دیوار ما

گردش پروانه ها درمان کیست؟

 گریه ها هم صحبت شبهای من

  این ترنم از لب خندان کیست؟

 گرمی دستی همیشه با من است

 من ندانستم که از دستان کیست؟

 قطره اشکی نشان  عشق پاک

 پاکی این قطره از چشمان کیست؟ 

جانا مرنجانم بگو از من چرا رنجیده ای ؟!

هر چند گفتی با دل فانی که صبری بایدت


من صبر نتوانم بگو از من چرا رنجیده ای ؟!