اِلهى لَمْ يَزَلْ بِرُّكَ عَلَىَّ اَيّامَحَيوتى فَلا تَقْطَعْ بِرَّكَ عَنّى فى مَماتى؛ اِلهى كَيْفَ آيَسُ مِنْ حُسْنِ نَظَرِكَ لى بَعْدَ مَماتى وَاَنْتَ لَمْ تُوَلِّنى اِلاّ الْجَميلَ فى حَيوتى.

خدايا پيوسته در دوران زندگى نيكى تو بر من مى رسد پس نيكي ات را در هنگام مرگ نيز از من مگير ؛خدايا من چگونه مأيوس شوم از اينكه پس از مرگ مورد حسن نظر تو واقع گردم در صورتى كه در دوران زندگيم جز به نيكى سرپرستيم نكردى.

اِلهى قَدْ سَتَرْتَ عَلَىَّ ذُنُوباً فِى الدُّنْيا وَاَنَا اَحْوَجُ اِلى سَتْرِهاعَلَىَّ مِنْكَ فى الاُْخْرى اِذْ لَمْ تُظْهِرْها لاَِحَدٍ مِنْ عِبادِكَ الصّالِحينَ فَلاتَفْضَحْنى يَوْمَ الْقِيمَةِ عَلى رُؤُسِ الْإشْهادِ.

خدايا براستى تو گناهانى را در دنيا بر من پوشاندى كه من به پوشاندن آنها در آخرت محتاج ترم با اينكه آشكارش نكردى براى هيچيك از بندگان شايسته ات اى خدا پس در روز قيامت در برابر ديدگان مردم مرا رسوا مكن.

اِلهى جُودُكَ بَسَطَ اَمَلى وَعَفْوُكَ اَفْضَلُ مِنْ عَمَلى؛ اِلهى فَسُرَّنى بِلِقاَّئِكَ يَوْمَ تَقْضى فيهِ بَيْنَ عِبادِكَ.

خدايا جود و بخششت آرزويم را گستاخ كرده و گذشت تو برتر است از عمل من ؛ خدايا مرا در آن روزى كه ميان بندگانت داورى كنى به ديدارت مسرور ساز.

اِلهى اعْتِذارى اِلَيْكَ اِعْتِذارُ مَنْ لَمْ يَسْتَغْنِ عَنْ قَبُولِ عُذْرِهِ فَاقْبَلْ عُذْرى يا اَكْرَمَ مَنِ اعْتَذَرَ اِلَيْهِ الْمُسيئُونَ.

خدايا عذرخواهى من به درگاهت عذرخواهى كسى است كه بى نياز نشده از پذيرفتن عذرش پس عذر مرا بپذير اى بزرگوارترين كسى كه گنهكاران به درگاهش معذرت خواهى كنند.

اِلهى لا تَرُدَّ حاجَتى وَلا تُخَيِّبْ طَمَعى وَلا تَقْطَعْ مِنْكَ رَجاَّئى وَاَمَلى.

خدايا حاجتم را بازمگردان و طمعم را به نوميدى مكشان و اميد و آرزويم را از درگاهت قطع مفرما.

قسمتي از "مناجات شعبانيه"

التماس دعـــا

امیر نجد قهقه ای زد و گفت : « چه بهره ای از او - که معلم

اطفال است - عاید امیری چون من می شود ؟ ! آیا او گنج نامه

دارد یا از گنجینه های نو شیروان و خسرو پرویز با خبر است ؟ »

« آری که دارد ! جواهری به ما عرضه داشته که در تمام

جزیرة العرب  طاق است. »

امیر نجد با شتاب ، هیجان و التهاب بازوی امیره را گرفته و

گفت :

« عجب ! وای بر تو ... چرا مرا زود تر آگاه نکردی تا آن جواهر

را از چنگش بدر آورم ، قبل از آن که نصیب « عامر » - رقیب

سر سخت ام - شود ؟ »

« در قدرت و توانایی تو نیست که با شیخ برابری کنی ، آرام باش ! »

« اکنون گوشه ای از قدرتم را به تو نشان می دهم تا بدانی چند

مرده حلاجم ! »

« راستی ؟ ! چگونه این قدرت را نشان خواهی داد ؟ »

« هم اکنون با چند سوار تیغ باز به مکتب خانه ی او می تازم ،

اگر به زبان خوش آن گوهر را نداد ، به ضرب تازیانه و تیغ

خون ریز از چنگش بیرون می آورم و بنای مکتب اش را ویران

می کنم. »

امیره راه را بر امیر نجد - که در پی انجام خواسته اش عازم بود -

می بندد و با لحنی التماس آمیز می گوید : « آرام باش امیر من ...

این جواهر که می گویم ، فرزند است ، همان فرزندی که ما

سالهاست در آرزویش آه می کشیم. »

 می روم در ایوان تا بپرسم از خود

زندگی یعنی چه؟

مادرم سینی چایی در دست

گل لبخندی چید

هدیه اش داد به من

خواهرم تکه ی نانی آورد

امد انجا لب پاشویه نشست

پدرم دفتر شعری آورد

تکیه بر پشتی داد

شعر زیبایی خواند

و مرا برد به آرامش زیبای یقین

با خودم میگفتم

زندگی راز بزرگی است که در ما جاری است

زندگی فاصله آمدن و رفتن ماست

رود دنیا جاری است

زندگی آبتنی کردن در این رود است

وقت رفتن به همان عریانی

که به هنگام ورود آمده ایم

زندگی یاد غریبی است

که در حافظه خاک به جا میماند

شاید این خنده که امروز دریغش کردی

آخرین فرصت همراهی با امید است

زندگی باور دریاست در اندیشه ماهی در تنگ

زندگی

پنجره ای باز به دنیای وجود

تا که این پنجره باز است جهانی با ماست

آسمان نور خدا عشق سعادت با ماست

فرصت بازی این پنجره را دریابیم

در نبندیم به نور

در نبندیم به آرامش پر مهر نسیم

زندگی فهم نفهمیدن هاست

زندگی شاید شعر پدرم بود که خواند

چای مادر که مرا گرم نمود

نان خواهر که به ماهی ها داد

زندگی شاید آن لبخندی است که دریغش کردیم

زندگی زمزمه پاک حیات است میان دو سکوت

زندگی خاطره آمدن و رفتن ماست

لحظه آمدن و رفتن ما تنهایی است

من دلم میخواهد

قدر این خاطره را دریابیم

ای حافظ بزرگ!

تو خود بهتر از من می دانی که چگونه ما همه از خاک تا افلاک

در بند هوس اسیریم.مگر نه عشق ,نخست غم می آورد و آنگاه

نشاط می بخشدو اگر کسی در نیمه راه آن از پای در افتد دیگران

از رفتن نمیایستند تا راه را به پایان ببرند؟

پس ای استاد مرا ببخش اگر گاه در رهگذری دل در پای سروی

خرامان می نهم که بنازپا بر زمین میگذارد و نفسش چون باد شرق

جان مشتاق را نوازش می دهد.

حافظ بگذار لحظه ای در بزم عشق تو بنشینم تا در آن هنگام که

حلقه های زلف پر شکن دلدار را از هم می گشایی و بدست نسیم

یغما گر می سپاری پیشانی درخشانش را چون تو با دیدگان ستایشگر

بنگرم و از این دیدار,آئینه ی دل را صفا بخشم,آنگاه مستانه گوش بغزلی

دهم که تو با شوق و حال در وصف یار می سرایی و با این غزلسرائی

روح شیفته خویش را نوازش می دهی,سپس ای استاد ترا بنگرم که در

عالم بیخودی ره بدنیای اسرار میبری و خبر از جلوه ذات میگیری.

ترا می بینم که رندانه گوشه ای از پرده راز را بالا می زنی تا نقطه

عشق دل گوشه نشینان را خون کند و اندکی از سر نهان از پرده بیرون

افتد

حافظ ! خود را با تو برابر نهادن جز نشان دیوانگی نیست.

تو آن کشتی هستی که مغرورانه باد در بادبان افکنده سینه دریا را

می شکافد و پا بر سر امواج مینهد و من آن تخته پاره ام که بیخردانه

سیلی خور اقیانوسم.

شبی عکس توبا آیینه برخورد

دلم راایل چشم وحشی ات برد

تو ماندی و همین آواز بومی

من وچشمان مست دختر کرد

همین که تو از عشق دم می زنی

شب و روز من را به هم می زنی

کدام اتفاق خوش افتاده  است

که در چشم خیسم قدم می زنی

اگر چه درمقامت دیر کردم

میان چشم هایت گیر کردم

به پای جشم های مهربانت

دوتار کردیم را پیر کردم

علی طلوعی

از من دور تر میشد 

حلقه ها بر در زدم در وا نشد

حلقه بر در کوفتم بار دیگر

آشنا با چشم من بام ودر آن خانه بود

بانگ پایی آمد و گفتم که : بانگ پای اوست

این نشان آشنای نقش نا پیدای اوست

 در,چو چشم دختری کز خواب ناز بر خیزد بناز

باز شد آهسته و از آن میان_

دختری در من بچشم آشنایان خیره شد

خواندم اما در نگاهش قصه ی بیگانگی

گفتمش : آن آشنای من کجاست؟

اندکی در چهره من خیره ماند

آشنای دوری را گویی که می آورد بیاد

گفت : آری همزبان خویشتن را میشناسم

بر لبش نام تو هر دم می گذشت

جز بیادت از لبش هرگز سرودی بر نخواست

گفتمش اکنون کجاست؟

گفت: از اینجا رخت سوی خانه ای دیگر کشید

در حجاب سال و ماه از پیش چشمم پر کشید

بار دیگر گامهایم نقش نو بر خاک زد

عقربک های زمان همگام من ره میسپرد

سالها در پیش چشمم خفته بود

خانه ها از پیش چشمم می گذشت

آشنا با چشم من بام و در هر خانه ای

حلقه بر در زدم

بانگ پایی در سرای آخرین آمد به گوش

در,چو چشم دختری آهسته از هم باز شد  

باز آن گفتارها آغاز شد

باز آن گفتارها پایان گرفت

گفتمش آن آشنای من کجاست؟

پاسخ تلخی لبانش را ز یکدیگر گشود

گفت : او دیریست در این خانه تنها مرد, مرد ..............

پرسش بیهوده ای بر روی لبهایم نشست

گفتم : ای نا آشنا با من نگاهت آشناست

پس تو دیگر کیستی؟

گفت : من

بیگانه ای نا آشنا با خویشتن .....!

روحش شاد و یادش همیشه جاودان.

قانون جنگل و زير پا گذاشتي اينجا قهرند

 سينه ها با مهربوني تو توُ جنگل نمي تونستي

بموني دل توبردي با خود بجاي ديگه اُنجا كه خدا

برات لالايي مي گه مي دونم مي بينمت يه روز دوباره

توي دنيايي كه آدمك نداره

رفتي آدمك ها رو جا گذاشتي

                    چرا؟

                        چرا رفتي؟

                                 بر گرد .......

                                             منتظرم تا....

بدا بر ما که بی فکریم

هم از امروز هم از فردا

بهاران را خزان گیرد

پرستو کوچ برگیرد

چه بی فکریم که معنی را نفهمیدیم

بدا بر ما که بی فکریم

هم از امروز هم از فردا

باز کن چشم بصیرت را

به من فرمودي اشک ستم ديدگان بزدايم يار بيکسان باشم

سفارش کردي سعي در شاد کردن دلهاي بي پناه کنم

آه خدايم شاهد است چه ها کشيدم اطاعت امر کنم

انگار که مشق معلم به خون جگر املاء شود

اول پله مرا راندند که توهم بسان ديگران

دوم پله آرام آرام مرا ز خود دانستند

سوم پله زبان به درد دل گشودند

چهارم پله بر من دل بستند

پنجم پله برآرامش دست يافتند

ششم پله التيام يافته مرازخود راندند

هفتم پله کاري با دلم کردند آنچه گفتي زياد بردم

و در کارنامه مردودم خواندند که تو به بيراهه رفتي

که تو درس با معامله هاي روزانه به اشتباه گرفته ايي

مگر نمي داني که مکلفي به ساختن که آن موجب ويرانيست

خوب تکليف برم آموختند که بهر رضاي حق مي کني يا دل خويش..........

با يه شکلات شروع شد من يه شکلات گذاشتم تو دستش اونم يه

شکلات گذاشت تو دست من.

من بچه بودم، اونم بچه بود. سرمو بالا کردم، سرشو بالا کرد ديد

که منو ميشناسه، خنديدم.

گفت: دوستيم؟! گفتم: دوستِ دوست. گفت: تا کجا؟ گفتم:

دوستي که تا نداره ! گفت: تا مرگ!

خنديدم وگفتم: من که گفتم تا نداره! گفت: باشه تا پس از مرگ !

گفتم: نه! نه! نه! نه! تا نداره!

گفت: قبول، تا اونجا که همه دوباره زنده ميشن يعني زندگي پس از

مرگ بازم با هم دوستيم، تا بهشت، تا جهنم تا هرجا که باشه،

من و تو با هم دوستيم!

خنديدم و گفتم: تو براش تا هر جا که دلت مي خواد يه « تا» بذار

اصلاً يه « تا » بکش از سر اين دنيا تا اون دنيا اما من اصلاً براش

تا نميذارم. نگام کرد، نگاش کردم باور نمي کرد مي دونستم اون

مي خواست؛ حتماً دوستي ما « تا» داشته باشه دوستي بدوت

« تا » رو نمي فهميد

                                                   ***

گفت بيا برا دوستيمون يه نشونه بذاريم گفتم: باشه ، تو بذار.

گفت: شکلات !هر بار که همديگه رو مي بينيم يه شکلات مال تو،

يکي مال من باشه؟!

گفت: باشه. هر بار يه شکلات مي ذاشتم تو دستش اونم يه شکلات

مي ذاشت تو دست من. باز همديگه رو نگاه مي کرديم يعني که

دوستيم دوستِ دوست!

من تندي شکلاتمو باز مي کردم ميذاشتم تو ذهنم و تند تند مي مکيدم

مي گفت: شکمو! تو دوست شکموي مني و شکلاتشو ميذاشت تو

يه صندوقچه ي چوبي قشنگ.

گفتم: بخورش ميگفت: تموم ميشه، مي خوام تموم نشه براي هميشه

بمونه صندوقش پر از شکلات شده بود. هيچ کدومش رو نمي خورد

من همش رو خورده بودم. گفتم: اگه يه روز شکلاتاتو مورچه ها

بخورن، يا کرما اونوقت چکار مي کني؟ گفت: مواظبشون هستم!

ميگفت: مي خوام نگهشون دارم تا موقعي که دوست هستيم و

من شکلاتامو ميذاشتم تو دهنم و ميگفتم: تا ! نه ! دوستي که تا نداره

                                                   ***

يک سال، دو سال، چهار سال هفت سال، ده سال، بيست سالش شد !

اون بزرگ شده، منم بزرگ شدم. من همه ي شکلاتامو خوردم اون

همه ي شکلاتاشو نگه داشته! اون اومده امشب تا خداحافظي کنه

ميخواد بره! بره اون دور دورا ميگه: ميرم و زود بر مي گردم من که

ميدونم ميره و بر نميگرده!

يادش رفت شکلات به من بده من که يادم نرفته يه شکلات گذاشتم

کف دستش! گفتم: اين براي خوردنه يه شکلات هم گذاشتم کف اون

دستش! اينم آخرين شکلات براي صندوق کوچيکت! يادش رفته بود

که صندوقي داره براي شکلاتاش هر دو تا رو خورد.

خنديدم ميدونستم دوستي من « تا » نداره .ميدونستم دوستي اون

« تا » داره. مثل هميشه خوب شد همه شکلاتامو خوردم اما اون

هيچ کدومشو نخورده! حالا با يه صنوق پر از شکلاتاي نخورده

چکار مي کنه؟

و گاهی آنقدر دلم برایتان تنگ می شد

که پیراهن تازه اتو کشیده ام ...

بر تنم چروک می نمود!!!

در انتهای هر سفر 

 در آیینه 

 دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین 

 پاپوش پای خسته ام 

 این سقف کوتاه آسمان 

 سرپوش چشم بسته ام 

 اما خدای دل 

 در آخرین سفر 

 در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام ‚ کجا

ندیده ای مرا ؟

دلم می خواهد تو را همیشه همانگونه ساده و بی الایش به یاد اورم ...

دلم برای انهمه اندیشه در پس زلالی کلامت تنگ شده ...

یادت به خیر شادمانی بی سبب...یادت به خیر

تا به حال به این فکر کرده بودید؟

شاید این دنیا ٬ جهنم سیاره ٴ دیگر باشد...

(حسين پناهي)

 سلام دوستان من این شعر رو تازه واسه وبلاگ گفتم ....

                       
امیدوارم بخونید خوشتون بیاد...


در ضمن اگه ویرایشش کنید

                     
 خوشحال میشم...مرسی از همه...