لحظه ای خود را رها کن از بدن

از غم و حس بد عاشق شدن

در میان باد بگزار قدم

واژه آواره را بر لب مبر

این جهان ارزش ندارد نازنین

این جهان یعنی تو و ماها و من .

گرچه هستي سر بسر افسانه ايست

عرق ناز و غرق نعمت، دلربا

در ديار نيكبختان خانه ايست

                                       خانه اي زيباتر از باغ ارم

                                       بر جنان از نور و شادي طعنه زن

                                       خانه اي هرگز نديده روي غم

                                       وندر آن از كامرانان انجمن

نيكبختان، شادكامان، بي غمان

ساز عيش و كامراني كرده ساز

در بساطي دور از آشوب جهان

هر چه را دل آرزو آيد، فراز

                                       كامجوي از لعبتان تازه سال

                                       پيرمرداني جواني كارشان

                                       چين پيري را زدوده از جمال

                                       آب و رنگ ثروت سرشارشان

پنجة پر شور شيرين كارها

نغمه ها بر صحن مجلس ريخته

گيسوافشان با نواي تارها

نازنينان محشري انگيخته

                                       از گريبانهاي چون شب تيره فام

                                       سينه ها رخشانتر از صبح اميد

                                       هر طرف در جلوه اي موزون خرام

                                       نرم شهوت ريز اندامي سپيد

همچو نوري جسته از ظلمت برون

سينه ها پيدا ز چاك جامه ها

لخت و موزون ساقهاي سيمگون

كرده در دلها به پا هنگامه ها

                                       جلوه گر با لرزشي سيمابگون

                                       گوي پستان بتان در هر نفس

                                       لرزشي بنيان كنِ صبر و سكون

                                       لرزشي آنسان كه جنباند هوس

گونه ها از شورِ مي افروخته

دلبران بالا به رقص افراخته

خرمن ايمان بشوخي سوخته

كار دلها با نگاهي ساخته

                                       همچو نيلوفر به شاخ  نارون

                                       سرخوشان پيچيده در آغوش هم

                                       مست باده، مست شهوت، مرد و زن

                                       دست در آغوش و سر بر دوش هم

پلكها در زير بار خواب ناز

نرم نرمك بر سر هم خم شده

ديدگان از زور مستي نيمه باز

خواب و مي را نشاه ها در هم شده

**********

گوش كن افسانه اي ز افسانه ها

گر چه هستي سربسر افسانه ايست

در دل وحشت فزا ويرانه ها

در ديار شوربختان خانه ايست

                                       كلبه اي تاريك و وحشتبار و سرد

                                       از درون ناسپاسان تارتر

                              سرد چون دلهاي دور از سوز و درد

                                       وز دهان گور وحشتبارتر

دخمه نه، ويرانه اي اندوهبار

وندر آن ويرانه برپا محشري

تن برهنه، اشكريزان، بي قرار

چارتن كودك به گرد بستري

                                       بسترش گفتم، اگر گفتن رواست

                                       پاره پاره بوريا را بستري

                               وآن طرفتر سرد و بي حاصل بجاست

                                       در اجاقي تودة خاكستري

خفته در بستر زني شوريده حال

از جفاي آسمان آزرده دل

خسته خاطر از گذشت ماه و سال

سينه اش آزردة آزار سل

                                       كودكي زآن چار طفل ناتوان

                                       اشكريزان روي بستر خم شده

                                       رشته خوني از دهان زن روان

                                       اشك و خون اين دو تن در هم شده

كودكي ديگر به خاك افتاده زار

نيست از هستي رمق در پيكرش

خردسالي اشكريزان بي قرار

بوسه زن بر دست و روي مادرش

                                       سرنهد بر سينة رنجور تب

                                       شيرخواره طفل اشك آلوده چشم

                                       مي برد پستان بي شيرش به لب

                                       مي فشارد زير دندانش بخشم

لب گشايد ناله را بيچاره زن

بشكند در سينه اش اما نفس

بنگرد زي كودكان خويشتن

نقش بندد بر لبش آهي  و بس

                                       اشك ريزان، مو كُنان، مويه كنان

                                       كودكان بر پيكر از جان جدا

                                       تاخته فريادشان تا آسمان

                                       لرزشي افكنده در عرش خدا

**********

صبح نزديكست  و در آغوش ناز

تا سحرگه مردم شب زنده دار

ديدگان از خواب و مستي نيمه باز

هر كه زي دولتسرايش رهسپار

                                       جمله را افتاد از آن ويران گذر

                                       چشم خواب آلوده يك تن وا نكرد

                                       از غم شوريده حالان بي خبر

                                       كس به حال بي كسان پروا نكرد

**********

آن اميران، وين فقيران، هر دو را

تا سحر شب زنده داري كار بود

من نمي نالم ز بيداد خدا

ليك فرق اين دو شب بسيار بود

                                       هر دو شب را بود روزي در قفا:

                                        بامداد عيش و صبح رستخيز

                                        اين شبي از زندگي كامش روا

                                         وآن شبي با مرگ جانش در ستيز

اين شبش با عيش و عشرت بود جفت

شام او در ناله و در غم گذشت

چند مي گويي فلان ديوانه گفت

"بر شما بگذشت، بر ما هم گذشت"

                                         ملتي بيچاره، جمعي كامران

                                         بالله اين آيين نماند برقرار

                                   "اي كه دستت مي رسد كاري بكن

                                  پيش از آن كز تو نيايد هيچ كار

به ناخنهایم برگ گل کوکب چسبانده ام ...

مدتهاست ...

چیز تازه یی نیست ...

داده ام تمام باغچه را ازتو بکارند ...

خوشبختم...

برروی صافترین آسمان ایستاده ام ...

به من بگو : چرا همیشه بهاری؟...

کمی زمستان باش ...

بگذار به سردی روزگار عادت کنم...

چرا اینقدر خوبی؟..

بیا کمی بد باش!...

می خواهم بدهم در روزنامه تبریکی چاپ کنند

وبه همه آن عاقلان سفیه بگویم :

که تو همان کسی هستی که زیر پایش بهار جان می دهد...

یادت هست یکروز به من گفتی :

چرا در تمام این مدت برای من شعری نگفتی؟....

شاعر تویی که خود را چنین خوب ...

چنین دلپذیر در دفتر شعرم سروده ای ...

از دفتری که به من بخشیده ای ممنونم ...

دفتری با برگهای رنگارنگ ...

حالا ازمن فاصله گرفتی که طعم رنگها را بچشم؟...

دیشب از کنار خانه یی می گذشتم...

باور می کنی؟ ...

در آستان خزان از آن خانه بوی بهار می آمد...

اصلا انگار یک شاخه اردیبهشت در آن خانه جامانده بود ...

ناخودآگاه ایستادم...

پشت سهمی از گفت و لطف آدمی با سکوت ایستادم و چشمانم بارانی شد...

راستی نگفتی کی برمیگردی؟...

من فقط بلدم تا ده بشمارم ....!

بهترین بهترین من        

زرد و نیلی و بنفش     سبز آبی و کبود

با بنفشه ها نشسته ام

سالهای سال!

صبح های زود! 

در کنار چشمهء سحر

سر نهاده روی شانهء یکدگر

گیسوان خیسشان به دست باد

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم

رنگها شکفته در زلال عطرهای گرم

می تراود از سکوت دلپذیرشان

بهترین ترانه ها....

بهترین سرود....

مخمل نگاه این بنفشه ها

می برد مرا سبک تر از نسیم

از بنفشه زار باغچه

تا بنفشه زار چشم تو....

که رسته در کنار هم

زرد و نیلی و بنفش      سبز آبی و کبود....

با همان سکوت شرمگین

با همان ترانه ها و عطر ها

بهترین هرچه هست و بود

بهترین هرچه بود و هست!

در بنفشه زار چشم تو

من زبهترین بهشتها گذشته ام

من به بهترین بهارها رسیده ام

ای غم تو همزمان بهترین دقایق حیات من!

لحظه های هستی من از تو پر شده است....   

آه...

در تمام روز.... در تمام شب.... در تمام هفته ....در تمام ماه

در فضای خانه ....کوچه ....راه

در هوای زمین.درخت. سبزه.آب

در خطوط درهم کتاب

در دیار نیلگون خواب

ای جدایی تو بهترین بهانهء گریستن!

بی تو من به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام

ای نوازش تو بهترین امید زیستن!

در کنار تو من زاوج لذتی نگفتنی

گذشته ام!

در بنفشه زار چشم تو

برگهای زرد و نیلی و بنفش 

عطرهای  سبز آبی و کبود

نغمه های ناشنیده ساز می کنند

بهتر از تمام نغمه ها و سازها

روی مخمل لطیف گونه هات

غنچه های رنگ رنگ ناز

برگهای تازه تازه باز می کنند

بهتر از تمام رنگها و رازها!

خوب خوب نازنین من !

نام تو همیشه مرا مست می کند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعر های ناب

نام تو اگرچه بهترین سرود زندگی است

من ترا به خلوت خدایی خیال خود

-"بهترین بهترین من"-

خطاب می کنم

بهترین بهترین من!

وقتی كه نمی توانی بوسيله كلمه ها صداقت شقايق را به قلبت ثابت كنی

وقتی كه كلمه ها دست به دست هم مي دهند تا تو را در گذر زمان

به دست بيابان تنهايی و فراموشي بسپارند.

وقتی كلمه ها آنقدر لطف ندارند تا دستانت را برای سرودن شعری ياری كنند.

وقتی می فهمی كه بايد حتی از كلمات و روح آسمانيشان هم نا اميد شوي

آن وقت سكوت زيبا مي شود.

آن وقت همه از سكوتت می فهمند كه تو چقدر آسمان را دوست داری

و اين زمين را در مقابل يك تكه ستاره ی خاموش هم نمی پذيری ...

     بوسه باران

شعله  آتش  عشقم  منگر  بر  رخ   زردم

       همه اشکم همه آهم همه سوزم همه دردم

چون سبویی که شکستست ورخ چشمه نبیند

       تو امیدی که دگر باره هم آغوش  تو گردم

لاله صبح بهارم  که در این  دامن  صحرا

      آتش  داغ  گلی  شعله  کشد  از  دم  سردم

کس ندانست که چون زخم جگر سوزنهانی

     سوختم سوختم از حسرت و لب  باز نکردم

جلوه  صبح  جوانی  به  همه  عمر  ندیدم

     با خزان زاده ام آری   گل زردم    گل زردم

غیر از این باغ که در سینه  سوزان  دارم

     چه گلی از گلشن عشق  تو به دامان  دارم

این همه  خاطر  آشفته   و مجموعه   رنج

     یادگاریست که  از آن زلف   پریشان  دارم

به   هواداریت   ای   پاک   نسیم   سحری

      شور  و   آشفتگیه   گرد    بیابان    دارم

مگذر  ای   خاطره   او   ز کنارم   مگذر

      موج   بی  ساحل  اشکم سر  طوفان دارم

خار  خشکم  مزن ای  برق  به جانم  آتش

     که   هنوزم   آرزوی   بوسه  باران  دارم

غنچه آسا  نشوم  خیره  به  خورشید  سحر

     من  که از عطر غمت سر به  گریبان دارم

شمع   سوزانم  و  روشن   بود  از  آغازم

    که  من  سوخته  سامان  چه به  پایان دارم

فایل صوتی دکلمه شعر ( کلیک کن )

مردی  از ارتفاع تنهاییم               به این سو میپرد

مردی مرد تر از تمام کاج ها

                                  مردی شبیه ریشه های بی نهایت

مردی که از آب از هوا بی نیازم میکند

                                                       و به خدا میرساندم

مردی از ارتفاع تنهاییم                  به این سو میپرد

مردی شبیه کوچه های بی برگشت خوشبختی

مردی شبیه ...

چشمهایت را ببند

مردی شبیه نیلوفرانه ترین خوابها

مردی که ...

بازنده عشق

گفتی برو , گفتم به چشم

این بود کلام آخرین

گفتی خداحافظ تو

گفتم همین؟

گفتی همین!

گریه نکردم پیش تو با اینکه پرپر میزدم

با خون دل از پیش تو رفتم و باز نیومدم

بازی عشق تو را جانانه باختم

مثل بازنده خوب مردانه باختم

همه ثروت من تحفه درویش

نفسم بود که به تو شاهانه باختم

لبخند آخرین من دروغ معصومانه بود

برای پنهان کردن داغ دل ویرانه بود

شاه مهره دل رفته بود

من لاف بردن میزدم

قلعه دل, اسب غرور, لشکر تار و مار عشق

دادم به ناز رخ تو

گفتم ببر هر چی که هست

رفیق جلد چیره دست

گفتی تو مغروری هنوز

با فتح این همه شکست

فایل صوتی دکلمه شعر ( کلیک کن )