اشک ماه

اشک چهارصد و دهم

« قسمت هجدهم » ادامه ی اشک چهارصد و دوم

شیخ سر از سجده بر می دارد ، رو به رویش باغی ست که به فرمان امیر

« عامر » برای مکتب خانه ساخته اند و پشت سرش امیره - همسر امیر نجد -

به دو زانوی ادب نشسته است . شیخ نیمه ی دیگر سیب را به او می دهد و

می گوید : « فرزندم » خود را از هر پلیدی طاهر گردان و پس از نماز صبح این

نیمه ی سیب را تناول کن و امید به پروردگار بند که به هر کاری تواناست و بی اذن

و اراده ی او برگ از درخت نمی افتد . »

امیره خاتون کیسه ای زر سرخ از زیر چادر بیرون می آورد و در مقابل شیخ می گذارد

و می گوید : « اگر چه زبانم از لطف او قاصر است اما این مختصر را از من بپذیر و

در هر کار و راه که می دانی مصرف کن ! و با قبول آن بر من منت گذار . »

شیخ سری به علامت امتنان تکان می دهد و می گوید :

« عقیل خاتون مغذورم دار که من زر و سیم از کسی نمی پذیرم ! »

امیره « عقیله » خاتون بر اصرار خود می افزاید و می گوید :

« ای پدر بزرگوار این مسکوکات که به هدیه نزد تو آورده ام ، میراثی ست که از پدرم

به من رسیده و شرط کرده ام جز در راه خیر و راه رضای پروردگار مصرف نکنم .

اگر تو از من نپذیری دلم را شکسته ای و اگر این نیاز را قبول کنی بر من

منت گذاشته ای . »

« فرزند ، مرا به مال هیچ کس نیازی نیست . روزی خدا می دهد که رزاق رزق

بندگان است . اما اگر اصرار داری که مالت را و بال آخرتت نکنی ، به ناظر این

مکتب خانه بده تا صرف تکمیل بنای آن و اطعام مستمندان شود . »

« عقیله » با شادمانی بر می خیزد ، کیسه را بر می دارد و می گوید :

« به دیده منت دارم و امیدوارم تیر دعایت به هدف اجابت اصابت کند و من روزی

فرزندم را برای فرا گرفتن قرآن به این مکتب خانه بسپارم ، همانگونه که سایر

مادران و پدران فرزندان خود را می سپارند تا قرآن را بیاموزند و راه صالحان را

پیش گیرند ، نه آن که به راه ظلالت روند و از جمله ی گمراهان باشند ! »

شیخ دست به دعا بر می دارد و امیره را - به خاطر نیت پاکی که دارد -

دعای خیر می کند . و راویان این حکایت ، آغاز داستان « لیلی و مجنون » را ،

این چنین روایت کرده اند ، که به رقم آوردیم و پس از این مقدمه به سر وقت

افسانه ای می رویم که وعده داده بودیم . به شرط آن که کاتب را از دعای خیر

فراموش نکنید که جهان فانی ست و هیچ توشه ای برای آخرت بهتر از دعای

با اخلاص نیست .

+ به یادگار مانده در سه شنبه سی ام بهمن 1386ساعت 18:50 قطره اشکی از اشک ماه |

اشک چهارصد و نهم

با تو شروع می کنم ، با تو به راه می روم

با غزل ِ نگــاه ِ تـو ، باقــــی ِ راه می دوم

با تو شروع می کنم ، با تو به ماه می روم

با نگه ِ خیره ی تو ، مــــــن به نگاه می روم

با تو شروع می کنم ، با تو ادامه می دهم

با تو به زندگانیــم ، رنگ ِ زمــــانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو جوانه می دهم

با تو به بیکسـی ِ خود باز آشیانه می دهم

با تو شروع می کنم ، با تو به نـاز می رسم

با تو که در بر ِ منی ، من به نیــاز می رسم

با تو شروع می کنم ، با تو به را ز می رسم

با عطـش لبـان تو ، من به فــــراز می رسم

با تو شروع می کنم ، مست ِ شبانه می شوم

با تو و در کنار ِتو ، من چو شـراره می شوم

با تو شروع می کنم ، با تو تمــــام می شوم

با تو به انتهای خود ، وصل ِ مــــدام می شوم

ستاره . ش

+ به یادگار مانده در جمعه دوازدهم بهمن 1386ساعت 23:15 قطره اشکی از ستاره |

اشک چهارصد و هشتم

و ماه ؛مشک به دندان؛ از آسمان افتاد

شب تبانی پنهانی قضا و قدر

شب قطار زمان، روی ریلهای خطر

صدای سرفه‌ی خشدار ساعتی مسلول

و چند قطره‌ی خون، روی میز، پنجره، در

و چند مرتبه کابوس شعله، دود، عطش

و چند مرتبه هم آب و قرص خواب‌آور

و روح تشنه‌ی او شمع شد، زبانه گرفت

و شمع آب شد و مرد سوخت، تا آخر

و شعله شعله به متن رمان رسید آتش

و سطر سطر رمان... واژه واژه خاکستر

به جز سه چهار خط، از چند سطر پایانی

که می‌رسید به خون، خیمه، تیر، نیزه، سپر

سپاه سبز:" قداست، دفاع، عاطفه، خیر"

سپاه سرخ:" عصیان، هجوم، فاجعه، شر"

عطش، شبیه به یک جفت دست خون آلود

کشیده بود تن هر چه تشنه را در بر

و ماه، مشک به دندان، از آسمان افتاد

و مشک، مثل خود ماه، پر شد از خنجر

رمان به اوج خودش می‌رسید جایی که

پرید و پر زد از آنجا، پرنده‌ای بی‌سر

به خنده‌ لشگر شیطان به گوش هم گفتند:

"چه روز خوب و قشنگی است! گوش شیطان کر"

و شب، نمایش معکوسی از حقیقت و وهم

شب شیوع "مسلمان" و قحطی "کافر"

و روز، روز عبث بود و ساعت عصیان

و سال: شصت و یک کشتن حقوق بشر!

مهدی زارعی

+ به یادگار مانده در یکشنبه هفتم بهمن 1386ساعت 4:35 قطره اشکی از اهورا |

مرگ من سفری نیست

هجرتی است از وطنی که

دوست نمی داشتم به خاطر

مردمانش خود آیا از چه هنگام

این چنین آیین مردمی از

دست بنهاده اید پرپرواز ندارم

اما دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب پارو

می کشند... خوشا رها کردن

و رفتن خوابی دیگر به مردابی

دیگر به ساحلی دیگر به

دریایی دیگر....... خوشا پر

کشیدن خوشا رهایی خوشا

اگر نه رها زیستن مردن به

رهایی آه این پرنده در این

قفس تنگ نمی خواند.......

صفحه نخست
پست الکترونیک

پیوندهای روزانه

دانش - دیروز - امروز - فردا
بر بال خورشید 4
بر بال خورشید 3
بر بال خورشید 2
بر بال خورشید
ادبستان
آوای آرام
سایت سارا شعر
وبلاگ علیرضا شیرازی مدیریت محترم سایت بلاگفا
عاشقانه
سوگ سیاوش
تازه های ادبی
هیشکی
صدای همیشه ماندگار شازده
آرشیو پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385

اشک های ماه

اشک ماه
خراباتی
یاس
رهگذر
اهورا
اشک دل
رنگین کمون
غروب
عصیان
بانوی ماه
گمنام
ستاره
مسافر
سیب سرخ
سید
همیشه منتظر
پرستش
زنده یاد فریاد بی صدا
مسیح
مگنولیا
بی نام
ارزش

پیوندها

من خواب را خواب دیدم
سید تا ظهور مهدی یا علی
پرنسس
تمام نا تمام من
آوای مسیح
بالهای سوخته
واژه رنگ زندگی است
تنها برای تو می نویسم
دربست
نسیم تنهایی
در مدح مولایم علی
بهار من
گل باغ زندگی
بانوی سیب
رهگذر
اهورای بزرگ
دعا و مناجات
اشک غم
مصلوب عشق
سر مستانه
صدای تنهایی
نیمه تاریک هستی
اشک دل برای فریاد بی صدا

همراهان اشک

افراد آنلاين:

تعداد بازديدها:

RSS

طراح قالب:BlogSkin