می کشاند سایه اش را شب به دنبال تنی سرد

می گذشت از کوچه ی مرگ دختری تنها و دلسرد

می زند خود را به مستی کس نباشد غم گسارش

چون که داند مردم دون نیستند همواره یارش

نامرادی طالعی بود وز برای خود رقم زد

عالمی گفتند بگو نه ، او ولی چشمی بهم زد

با کلامش خار می کرد کوکب شاد جهان را

مه به پشت ابر تیره ،زیر و رو کرد آسمان را

مسلخ جانش سرای مرد شومی بوالهوس گشت

در رکاب ناله هایش این مصیبت تازه بس گشت

رفت لبخند شبابش پشت قاب عکس تیره

کس نفهمیده ز رازش او چرا مات است و خیره

زیر ضرب سیلی مرد ،می کند آرایش درد

در پش هر جنگ شومی می رسد آرامش سرد

غیرت سالار خانه مانده جا در بستری پست

می شود دیوی فرشته تا که بیند دلبری مست

خنده های مست ِ هرزه ، در جوار ساحری عور

می کند بدگوهری را از نمای ظاهری دور

در رخ لیلای دل خون برنتابد ماه ِ افسون

جغد زیبا بر لب بام ، های و هوی دارد ز گردون

این شعر رو بعد از خوندن کتاب بامداد خمار نوشتم

ربط داره به زندگی نقش اول قصه

که دختری بود که به حرف دیگران گوش نداد

و خود را با هوسی به ناکامی کشاند

« قسمت بیستم » ادامه ی اشک چهار صد و بیست ام

 تو ای جان ودل من ،هستی من

تو ای در شام غمها ، مستی من


تو ای بنشسته با خون در وجودم

تو ای امید و عشق و تار و پـــودم


تو در چشم منی ، هر جا که هستم

تو را هر جا که هستی ، می پرستم


شرابی ، شعر نابی ، هر چه هستی

مرا از هـر چه غــیر از خود گســستی


دل درد آشنا را در تو دیدم

تو میدانی خدا را در تودیدم


نمی دانم که بی تو کیستم من

اگر روزی نباشی نیستم من


دراین سینه دلی دیوانه دارم

چه گویم دشمنی در خانه دارم


مبادا لب نهاد بر جام دیگر

نشیند بر لبانش نام دیگر


من از این گفته ها می لرزم و باز

باو گویم که : ای با سینه دمساز


بجز من آرزویی در دلش نیست

بجز نقش محبت در گل اش نیست


بدلها گر وفا همچون سرابست

دل او در محبت یک کتابست


نگاهش با نگاهی آشنا نیست

به محراب دلش غیر از صفا نیست


ولی با این دل غافل چه سازم ؟

نمی گردد اگر عاقل چه سازم ؟


حسد با خون بود نقش وجودش

همین است ار بسوزی تار و پودش


اگر آسوده هم ماند که دل نیست

دل است این نازنینم سنگ و گل نیست

دریغ و درد ,شب مستی و شراب گذشت

زمان عاشقی و  فصل اضطراب گذشت

چه شامها که دل از شوق وصل خون می شد

هزار حیف که آن شور بی حساب گذشت

دگر به دفتر ما حرف عشق آخر شد

حدیث لیلی و مجنون از این کتاب گذشت

دگر چه سود که نام ما بری به پیش حبیب

که یاد ما ز دلش چون خط شهاب گذشت

سزاست گر که دهد دل به دیده چشمهء خون

چو آن نگاه وفا جوی ,پر عتاب گذشت

که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریا می دوخت

و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد

و پري دلم را با وجود خود خالي

دلم برای کسی تنگ است

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

دلم برای کسی تنگ است

که بیاید

و به هر رفتنی پایان دهد

دلم برای کسی تنگ است

که آمد رفت......

و پایان داد

کسی ....

کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود...

بعضي‌ها شعرشان سپيد است، دلشان سياه،

بعضي‌ها شعرشان كهنه است، فكرشان نو،

بعضي‌ها شعرشان نو است، فكرشان كهنه،

بعضي‌ها يك عمر زندگي مي‌كنند براي رسيدن به زندگي،

بعضي‌ها زمين‌ها را از خدا مجاني مي‌گيرند و به بندگان خدا گران مي‌فروشند.

بعضي‌ها حمال كتابند،

بعضي‌ها بقال كتابند،

بعضي‌ها انبارداركتابند،

بعضي‌ها كلكسيونر كتابند

بعضي‌ها قيمتشان به لباسشان است، بعضي به كيفشان و بعضي به كارشان،

بعضي‌ها اصلا‏ قيمتي ندارند،

بعضي‌ها به درد آلبوم مي‌خورند،

بعضي‌ها را بايد قاب گرفت،

بعضي‌ها را بايد بايگاني كرد،

بعضي‌ها را بايد به آب انداخت،

بعضي‌ها هزار لايه دارند

بعضي‌ها ارزششان به حساب بانكي‌شان است،

بعضي‌ها همرنگ جماعت مي‌شوند ولي همفكر جماعت نه،

بعضي‌ها را هميشه در بانك‌ها مي‌بيني يا در بنگاه‌ها.

بعضي‌ها در حسرت پول هميشه مريضند،

بعضي‌ها براي حفظ پول هميشه بي‌خوابند،

بعضي‌ها براي ديدن پول هميشه مي‌خوابند،

بعضي‌ها براي پول همه كاره مي‌شوند.

بعضي‌ها نان نامشان را مي‌خورند،

بعضي‌ها نان جوانيشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان موي سفيدشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان پدرانشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان خشك و خالي ميخورند،

بعضي‌ها اصلا نان نميخورند،

بعضي‌ها با گلها صحبت مي‌كنند،

بعضي‌ها با ستاره‌ها رابطه دارند.

بعضي ها صداي آب را ترجمه مي‌كنند.

بعضي ها صداي ملائك را مي‌شنوند.

بعضي ها صداي دل خود را هم نمي‌شنوند.

بعضي ها حتي زحمت فكركردن را به خود نمي‌دهند.

بعضي ها در تلاشند كه بي‌تفاوت باشند.

بعضي ها فكر مي‌كنند چون صدايشان از بقيه بلندتر است، حق با آنهاست.

بعضي ها فكر ميكنند وقتي بلندتر حرف بزنند، حق با آنهاست.

بعضي ها براي سيگار كشيدنشان همه جا را ملك خصوصي خود مي‌دانند.

بعضي ها فكر ميكنند پول مغز مي‌آورد و بي پولي بي مغزي.

بعضي ها براي رسيدن به زندگي راحت، عمري زجر مي‌كشند.

بعضي ها ابتذال را با روشنفكري اشتباه مي‌گيرند.

بعضي از شاعران براي ماندگار شدن چه زجرها كه نمي‌كشند. هيچكس بي‌درجه نيست.

بعضي ها يك درجه تند زندگي مي‌كنند، بعضي‌ها يك درجه كند.

بعضي ها حتي در تابستان هم سرما مي‌خورند.

بعضي ها در تمام زندگي‌شان نقش بازي مي‌كنند.

بعضي از آدمها فاصله پيوندشان مانند پل است، بعضي مانند طناب و بعضي مانند نخ.

بعضي ها دنيايشان به اندازه يك محله است، بعضي به اندازه يك شهر،

بعضي به اندازه كره زمين و بعضي به وسعت كل هستي.

بعضي ها به پز ميگويند پرستيژ

بعضي ها خيلي جورهاي مختلف هستند.

شما چطور؟