تبليغاتX
اشک ماه

اشک ماه

جرعه ای از ماه نوشیدیم و اشک آغاز شد

 

مست میرقصد و میداند مستی چه خطر دارد      

 

مستان  جهان   را حق  آخر چه  نظر دارد

 

لیک  عشق  فزونی یافت از  عاقبت و  انجام

 

سرم که  چون هر  دم  او  عزم  سفر   دارد

 

پایان غم انگیز است زرد  است به  او  گفتم

 

گفتار    پیمبر   گو   در   او   چه   اثر   دارد

 

شب میرسد از راه و گم میشود آن مستی

 

گفتا ز  در  طعنه  آن  شب  که   قمر   دارد

 

گفتم قمرش را شب در خود  خورد  و  میرد

 

گفتا به فدای  سر آن شب  که  سحر  دارد

 

اکنون دگر رفته است این است سزای مست

 

لیکن که فقط مست است قلبش که گهر دارد

 

تقدیم به وجود ملکوتی تموم عاشقای واقعی

که مجنون صفت و لیلا پسند هستند .

 

+ به یادگار مانده در چهارشنبه هشتم فروردین 1386ساعت 11:14 قطره اشکی از عصیان |