اشک ماه

« قسمت دوازدهم » ادامه اشک دویست و سی ام

« قادر » امیر نجد ، با قامتی بلند و اندامی ورزیده ، در لباسی مرصع

نشان ، با چهره ای خندان ، رشته مرواریدی غلتان را از طبقی چوبین -

که با مخمل سرخ آراسته اند - بر می دارد و به سوی همسرش ، که در

زیبایی شهره زنان عرب است ، می رود و بدست خود آن گردن بند را بر

گردن او می آویزد ، سپس قدمی به عقب می گذارد و با دقت به آن

گردنبند ، که بر گردن همسرش ، چون ماه و ستارگان در شب یلدا

می درخشند ، نگاه می کند. از شوق دست بر دست می زند و چون

کودکان که بازیچه محبوبشان را صاحب شده اند می خندد و شادمانی

می کند و در حالی که سر مست از باده غرور شده می گوید :

« امیره به راستی که زیباست و از آنچه بگویند ، بیشتر بها دارد ! »

امیره از حرکات امیر خنده اش می گیرد و با لحنی پر کنایه پاسخ

می دهد :

« زیباتر از این گردن بند مروارید ، بخشش و بزرگواری امیر است که

برای نخستین بار مشاهده می شود ! »

امیر به قهقهه می خندد و در حالیکه گردن بند را از گردن همسرش باز

می کند می گوید :

« بخشش ؟ ! زهی تصور باطل ، زهی آرزوی محال ! پنداشتی این

مروارید غلتان را - که افزون بر هزار دینار سرخ بها دارد - به تو

می دهم تا بر خود آویز کنی ؟ »

امیره در حالی که با افسوس به به گردن بند - که همسرش در مشت

خود گرفته - نگاه می کند ، آهی می کشد و سری به علامت تصدیق

تکان می دهد و می گوید :

« پنداشتم ، از سخاوتمندان عرب شده ای و برای اولین بار می خواهی

مره با عطیه ای شاهانه به وجد آوری ! »

امیر نجد ، بی اعتنا به لحن پر کنایه همسرش ، با دست لطافت حریر

گونه مروارید ها را لمس می کند و در حالی که از برق و تلأ لؤ آن لذت

می برد می گوید :

« من می خواستم از دور تماشایش کنم و زیبایی و درخشش اش را

نظاره کنم ! همین و بس ! »

امیره با رنجش آشکاری در پاسخ به شویش گفت : «عشق و علاقه تو

به طلا و جواهر همه چیز را از یادت برده و فراموش کرده ای که

چیزهایدیگری نیز وجود دارد که ... »

امیره پی حرف خود را برید ، زیرا آثار و علایم غضب را در چهره

همسرش تشخیص داد و به فراست دریافت که تند تاخته و زود رنجی

همسرش را فراموش کرده است.

+ به یادگار مانده در شنبه پانزدهم اردیبهشت 1386ساعت 15:30 قطره اشکی از اشک ماه |

مرگ من سفری نیست

هجرتی است از وطنی که

دوست نمی داشتم به خاطر

مردمانش خود آیا از چه هنگام

این چنین آیین مردمی از

دست بنهاده اید پرپرواز ندارم

اما دلی دارم و حسرت درناها

و به هنگامی که مرغان مهاجر

در دریاچه ی ماهتاب پارو

می کشند... خوشا رها کردن

و رفتن خوابی دیگر به مردابی

دیگر به ساحلی دیگر به

دریایی دیگر....... خوشا پر

کشیدن خوشا رهایی خوشا

اگر نه رها زیستن مردن به

رهایی آه این پرنده در این

قفس تنگ نمی خواند.......

صفحه نخست
پست الکترونیک

پیوندهای روزانه

دانش - دیروز - امروز - فردا
بر بال خورشید 4
بر بال خورشید 3
بر بال خورشید 2
بر بال خورشید
ادبستان
آوای آرام
سایت سارا شعر
وبلاگ علیرضا شیرازی مدیریت محترم سایت بلاگفا
عاشقانه
سوگ سیاوش
تازه های ادبی
هیشکی
صدای همیشه ماندگار شازده
آرشیو پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

مهر 1388
شهریور 1388
مرداد 1388
تیر 1388
اردیبهشت 1388
فروردین 1388
اسفند 1387
مهر 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385

اشک های ماه

اشک ماه
خراباتی
یاس
رهگذر
اهورا
اشک دل
رنگین کمون
غروب
عصیان
بانوی ماه
گمنام
ستاره
مسافر
سیب سرخ
سید
همیشه منتظر
پرستش
زنده یاد فریاد بی صدا
مسیح
مگنولیا
بی نام
ارزش

پیوندها

من خواب را خواب دیدم
سید تا ظهور مهدی یا علی
پرنسس
تمام نا تمام من
آوای مسیح
بالهای سوخته
واژه رنگ زندگی است
تنها برای تو می نویسم
دربست
نسیم تنهایی
در مدح مولایم علی
بهار من
گل باغ زندگی
بانوی سیب
رهگذر
اهورای بزرگ
دعا و مناجات
اشک غم
مصلوب عشق
سر مستانه
صدای تنهایی
نیمه تاریک هستی
اشک دل برای فریاد بی صدا

همراهان اشک

افراد آنلاين:

تعداد بازديدها:

RSS

طراح قالب:BlogSkin