اشک ماه

اشک چهارصد و شصت و پنجم

goldoonegham — Mon, 19 Oct 2009 19:36:18 GMT

کــــــاش سیگار نمی بود هــــرگز

روز دیــــدار نــــمی بود هـــــــــرگز

کـــــاش قسمتت فقط مــــن بودم

درد انـــــکار , نـــمی بود هـــــــرگز

کــــــاش در محکمه ی عشق خدا

درد اقــــــرار نــــــمی بود هــــــرگز

کـــــاش پنهانه همه رو مـــی شد

تــــا که اظـــهار نمی بود هــــــرگز

کـــاش ان رقـــیب من گم می شد

تـــــا که پیکار نــمی بود هـــــــــرگز

کـــــاش معشوق در اغــــوشم بود

تـــا که دل زار نـــمی بود هـــــــرگز

اشک چهارصد و شصت و چهارم

setayesh — Fri, 09 Oct 2009 05:28:18 GMT

سر كلاس ادبيات معلم گفت :

فعل رفتن رو صرف كن

گفتم : رفتم ...رفتي ...رفت

ساكت مي شوم ، مي خندم ،

ولي خنده ام تلخ مي شود

معلم داد مي زند : خوب بعد ؟ ادامه بده

و من مي گويم : رفت ...رفت ...رفت

رفت و دلم شكست ...غم رو دلم نشست

رفت و شاديم مُرد ...

شور و نشاط رو از دلم برد

رفت ...رفت ...رفت

و من مي خندم و مي گويم :

خنده تلخ من از گريه غم انگيز تر است

كارم از گريه گذشته كه به آن مي خندم

عشق يعنی با غم الفت داشتن

سوختن با درد نسبت داشتن

عشق دريک جمله يعنی انتظار

انتظار روز رجـــعت داشتن

عشق يعنی مستی و ديوانگی

عشق يعنی در جهان بيگانگی

عشق يعنی شب نخفتن تا سحر

عشق يعنی سجده ها با چشمان تر

عشق يعني سر به در آويختن

عشق يعنی اشک حسرت ريختن

عشق يعنی در جهان رسوا شدن

عشق يعنی مست و بی پروا شدن

عشق يعنی سوختن يا ساختــن

عشق يعنی زندگی را باختن

عشق يعنی انتـــظار و انتـــظار

عشق يعنی هرچه بينی عکس يار

عشق يعنی ديـده بر در دوختـن

عشق يعنی در فراقش سوختن

عشق يعنی لحظه های التهاب

عشق يعنی لحظه های ناب ناب

عشق يعنی با پرستو پر زدن

عشق يعنی آب بر آذر زدن

عشق يعنی سوز نی آه شبان

عشق يعنی معنی رنگين کمان

عشق يعنی با گلي گفتن سخن

عشق يعنی خون لاله برچمن

عشق يعنی شعله بر خرمن زدن

عشق يعنی رسم و دل برهم زدن

عشق يعنی يک تيمم يک نماز

عشق يعنی عالمی راز و نياز

عشق يعنی چون محمد پا به راه

عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه

عشق يعنی بيستون کندن به دست

عشق يعنی زاهد اما بت پرست

عشق يعنی همچومن شيدا شدن

عشق يعنی قلــه و دريا شدن

عشق يعنی يک شقايق غرق خون

عشق يعنی درد ومحنت دردرون

عشق يعنی يک تبلور يک سرود

عشق يعنی يک سلام و يک درود

عشق يعنی جام لبريز از شراب

عشق يعنی تشنگی يعنی سراب

عشق يعنی حسرت شبهای گرم

عشق يعنی ياد يک رويای نرم

عشق يعنی غرقه گشتن در سراب

عشق يعنی حلقه های بی حساب

عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت

عشق يعنی آخــرخط بهـشــت

عشق يعنی گم شدن در لحظه ها

عشق يعنی آبـی بی انتـــها

عشق يعنی زرد تنها و غريب

عشق يعنی سرخی ظاهر فريب

عشق يعنی تکيه بر بازوی باد

عشق يعنی حسرتت پاينده باد

عشق يعنی هرزمان تنها شنيدن نام او

عشق يعنی هرچه گفتن هرچه کردن بهراو

اشک چهارصد و شصت و سوم

nasimetanhaayi — Wed, 30 Sep 2009 06:42:18 GMT

شب اول قبر مجنون

شنیدستم که مجنون جگر خون

چو زد زین دار فانی خیمه بیرون

دم آخر کشید از سینه فریاد

زمین بوسید و لیلی گفت و جان داد

هواداران زمژگان خون فشاندند

کفن کردند و در خاکش نهادند

شب قبر از برای پرسش دین

ملائک آمدند او را به بالین

بکف هر یک عمود آتشینی

که ربت کیست دینت چه دینی است

دلی جویای لیلی از چپ و راست

چو بانگ قم به اذن الله برخاست:

چو پرسیدند مَن رَبُک ز آغاز

بجز لیلی نیامد از وی آواز

بگفتا کیست ربت گفت لیلی

که جانم در ره جانش طفیلی

بگفتندش به دینت بود میلی

بگفتا آری آری عشق لیلی

بگفتندش بگو از قبله خویش

بگفت ابروی آن یار وفا کیش

بگفتند از کتاب خود بگو باز

بگفتا نامه آن یار طناز

بگفتندش رسولت کیست ناچار

بگفت آن کس که پیغام آرد از یار

بگفتند از امام خویش می گوی

بگفت آن کس که روی آرد بدان کوی

بگفتند از طریق اعتقادات

بگو از عدل و توحید و معادات

بگفتا هست در توحید این راز

که لیلی را به خوبی نیست انباز

بود عدل آنکه دارم جرم بسیار

از آن هستم به هجرانش گرفتار

بخنده آمدند آن دو فرشته

عمود آتشین در کف گرفته

ندا آمد که دست از وی بدارید

به لیلی در بهشتش وا گذارید

که او را نشئه ای از جانب ماست

که من خود لیلی و او عاشق ماست

شنیدم گفت مجنون دل افکار

ملائک را سپس فرمود آن یار

تو پنداری که من لیلی پرستم

من آن لیلای لیلی می پرستم

کسی را کو به جان عشق آتش افروخت

وفاداری ز مجنون باید آموخت

اشک چهارصد و شصت و دوم

hamidreza — Sun, 06 Sep 2009 12:11:18 GMT

برای سال ها می نویسم . . .

سال ها بعد

که

چشمان تو عاشق می شوند

افسوس که قصه مادربزرگ درست بود . . .

همیشه

یکی بود و یکی نبود . . .

اشک چهارصد و شصت و یکم

setare — Sun, 16 Aug 2009 21:50:18 GMT

می کشاند سایه اش را شب به دنبال تنی سرد

می گذشت از کوچه ی مرگ دختری تنها و دلسرد

می زند خود را به مستی کس نباشد غم گسارش

چون که داند مردم دون نیستند همواره یارش

نامرادی طالعی بود وز برای خود رقم زد

عالمی گفتند بگو نه ، او ولی چشمی بهم زد

با کلامش خار می کرد کوکب شاد جهان را

مه به پشت ابر تیره ،زیر و رو کرد آسمان را

مسلخ جانش سرای مرد شومی بوالهوس گشت

در رکاب ناله هایش این مصیبت تازه بس گشت

رفت لبخند شبابش پشت قاب عکس تیره

کس نفهمیده ز رازش او چرا مات است و خیره

زیر ضرب سیلی مرد ،می کند آرایش درد

در پش هر جنگ شومی می رسد آرامش سرد

غیرت سالار خانه مانده جا در بستری پست

می شود دیوی فرشته تا که بیند دلبری مست

خنده های مست ِ هرزه ، در جوار ساحری عور

می کند بدگوهری را از نمای ظاهری دور

در رخ لیلای دل خون برنتابد ماه ِ افسون

جغد زیبا بر لب بام ، های و هوی دارد ز گردون

این شعر رو بعد از خوندن کتاب بامداد خمار نوشتم

ربط داره به زندگی نقش اول قصه

که دختری بود که به حرف دیگران گوش نداد

و خود را با هوسی به ناکامی کشاند

اشک چهارصد و شصت ام

ashkemaah — Sun, 16 Aug 2009 16:28:18 GMT

« قسمت بیستم » ادامه ی اشک چهار صد و بیست ام

کز هفت به ده رسید سالش

افسانه خلق شد جمالش

هر کس که رخش ز دور دیدی

بادی ز دعا بر او دمیدی

شد چشم پدر به روی او شاد

از خانه به مکتبش فرستاد

دادش به دبیر دانش آموز

تا رنج برد بر او شبانه و روز

چون « قیس » را به مکتب سپردند ، دوستان او و کودکان سایر قبایل را

نیز شوق همنشینی با « قیس » در سر افتاد و جملگی روی به مکتب خانه

آوردند و مکتب خانه از فیض ظهور و حضور « قیس » پر رونق شد.

« قیس » هوشی سرشار و صدایی دلپذیر داشت و هنوز یکماه نگذشته بود

که گوی سبقت از همگان ربود و سر آمد اقران شد و صوت قرآنش آتش به

جان مشتاقان زد و شهرت حضورش در مکتب خانه در همه جا پیچید.

راویان اخبار و ناقلان آثار گفته اند : «لیلا»ی مجنون زیبا نبوده ،

بلکه عاری از حسن جمال هم بوده است و مولانا مکتبی در « لیلی و مجنون »

خود اشاره ای صریح به زشتی صورت « لیلی » نموده و سیرت او را

در زیبایی ستوده و از قول « قیس » - مجنون - گفته است :

« آنگاه که مردمان « مجنون » را مذمت کردند که چرا دل به « لیلا »

بسته است او پاسخی نداد تا روزی « امیر نوفل »به او گفت :

« در مطبخ من چهل کنیز کار می کنند ، که زشت ترین آنان

از « لیلا » به زیبایی سر است.»

« تو به کدام حسن جمال او چنین دل بسته ای ؟ ... « قیس » پاسخ داد :

« اگر از دیدگاه من ، و با معیارهای من به « لیلا » نگاه کنی ،

از « لیلا » زیباتری در همه گیتی نیابی.»

اشک چهارصد و پنجاه و نهم

setare — Fri, 14 Aug 2009 20:20:18 GMT

تو ای جان ودل من ،هستی من

تو ای در شام غمها ، مستی من

تو ای بنشسته با خون در وجودم

تو ای امید و عشق و تار و پـــودم

تو در چشم منی ، هر جا که هستم

تو را هر جا که هستی ، می پرستم

شرابی ، شعر نابی ، هر چه هستی

مرا از هـر چه غــیر از خود گســستی

دل درد آشنا را در تو دیدم

تو میدانی خدا را در تودیدم

نمی دانم که بی تو کیستم من

اگر روزی نباشی نیستم من

دراین سینه دلی دیوانه دارم

چه گویم دشمنی در خانه دارم

مبادا لب نهاد بر جام دیگر

نشیند بر لبانش نام دیگر

من از این گفته ها می لرزم و باز

باو گویم که : ای با سینه دمساز

بجز من آرزویی در دلش نیست

بجز نقش محبت در گل اش نیست

بدلها گر وفا همچون سرابست

دل او در محبت یک کتابست

نگاهش با نگاهی آشنا نیست

به محراب دلش غیر از صفا نیست

ولی با این دل غافل چه سازم ؟

نمی گردد اگر عاقل چه سازم ؟

حسد با خون بود نقش وجودش

همین است ار بسوزی تار و پودش

اگر آسوده هم ماند که دل نیست

دل است این نازنینم سنگ و گل نیست

هما میر افشار

اشک چهارصد و پنجاه و هشتم

myspring — Wed, 05 Aug 2009 20:35:18 GMT

دریغ و درد ,شب مستی و شراب گذشت

زمان عاشقی و فصل اضطراب گذشت

چه شامها که دل از شوق وصل خون می شد

هزار حیف که آن شور بی حساب گذشت

دگر به دفتر ما حرف عشق آخر شد

حدیث لیلی و مجنون از این کتاب گذشت

دگر چه سود که نام ما بری به پیش حبیب

که یاد ما ز دلش چون خط شهاب گذشت

سزاست گر که دهد دل به دیده چشمهء خون

چو آن نگاه وفا جوی ,پر عتاب گذشت

اشک چهارصد و پنجاه و هفتم

zarifi — Mon, 03 Aug 2009 15:40:18 GMT

دلم برای کسی تنگ است

که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریا می دوخت

و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد

و پري دلم را با وجود خود خالي

دلم برای کسی تنگ است

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

دلم برای کسی تنگ است

که بیاید

و به هر رفتنی پایان دهد

دلم برای کسی تنگ است

که آمد رفت......

و پایان داد

کسی ....

کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود...

اشک چهارصد و پنجاه و ششم

saraab — Sun, 26 Jul 2009 16:04:18 GMT

بعضي‌ها شعرشان سپيد است، دلشان سياه،

بعضي‌ها شعرشان كهنه است، فكرشان نو،

بعضي‌ها شعرشان نو است، فكرشان كهنه،

بعضي‌ها يك عمر زندگي مي‌كنند براي رسيدن به زندگي،

بعضي‌ها زمين‌ها را از خدا مجاني مي‌گيرند و به بندگان خدا گران مي‌فروشند.

بعضي‌ها حمال كتابند،

بعضي‌ها بقال كتابند،

بعضي‌ها انبارداركتابند،

بعضي‌ها كلكسيونر كتابند

بعضي‌ها قيمتشان به لباسشان است، بعضي به كيفشان و بعضي به كارشان،

بعضي‌ها اصلا‏ قيمتي ندارند،

بعضي‌ها به درد آلبوم مي‌خورند،

بعضي‌ها را بايد قاب گرفت،

بعضي‌ها را بايد بايگاني كرد،

بعضي‌ها را بايد به آب انداخت،

بعضي‌ها هزار لايه دارند

بعضي‌ها ارزششان به حساب بانكي‌شان است،

بعضي‌ها همرنگ جماعت مي‌شوند ولي همفكر جماعت نه،

بعضي‌ها را هميشه در بانك‌ها مي‌بيني يا در بنگاه‌ها.

بعضي‌ها در حسرت پول هميشه مريضند،

بعضي‌ها براي حفظ پول هميشه بي‌خوابند،

بعضي‌ها براي ديدن پول هميشه مي‌خوابند،

بعضي‌ها براي پول همه كاره مي‌شوند.

بعضي‌ها نان نامشان را مي‌خورند،

بعضي‌ها نان جوانيشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان موي سفيدشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان پدرانشان را ميخورند،

بعضي‌ها نان خشك و خالي ميخورند،

بعضي‌ها اصلا نان نميخورند،

بعضي‌ها با گلها صحبت مي‌كنند،

بعضي‌ها با ستاره‌ها رابطه دارند.

بعضي ها صداي آب را ترجمه مي‌كنند.

بعضي ها صداي ملائك را مي‌شنوند.

بعضي ها صداي دل خود را هم نمي‌شنوند.

بعضي ها حتي زحمت فكركردن را به خود نمي‌دهند.

بعضي ها در تلاشند كه بي‌تفاوت باشند.

بعضي ها فكر مي‌كنند چون صدايشان از بقيه بلندتر است، حق با آنهاست.

بعضي ها فكر ميكنند وقتي بلندتر حرف بزنند، حق با آنهاست.

بعضي ها براي سيگار كشيدنشان همه جا را ملك خصوصي خود مي‌دانند.

بعضي ها فكر ميكنند پول مغز مي‌آورد و بي پولي بي مغزي.

بعضي ها براي رسيدن به زندگي راحت، عمري زجر مي‌كشند.

بعضي ها ابتذال را با روشنفكري اشتباه مي‌گيرند.

بعضي از شاعران براي ماندگار شدن چه زجرها كه نمي‌كشند. هيچكس بي‌درجه نيست.

بعضي ها يك درجه تند زندگي مي‌كنند، بعضي‌ها يك درجه كند.

بعضي ها حتي در تابستان هم سرما مي‌خورند.

بعضي ها در تمام زندگي‌شان نقش بازي مي‌كنند.

بعضي از آدمها فاصله پيوندشان مانند پل است، بعضي مانند طناب و بعضي مانند نخ.

بعضي ها دنيايشان به اندازه يك محله است، بعضي به اندازه يك شهر،

بعضي به اندازه كره زمين و بعضي به وسعت كل هستي.

بعضي ها به پز ميگويند پرستيژ

بعضي ها خيلي جورهاي مختلف هستند.

شما چطور؟